Prachtig rijk boek

De Moeders van Mahipar van de Afghaans-Nederlandse schrijver en psychiater Forugh Karimi is een prachtig rijk boek over de moed om te vluchten en het doorzettingsvermogen om elders een nieuw leven op te bouwen. Over de liefde tussen een moeder en een zoon, tussen vrienden en tussen jonge geliefden. De jonge Lolo vlucht met haar zoon Ramin uit Afghanistan naar Nederland. Lolo houdt het verleden angstvallig voor Ramin verborgen om hem te beschermen. Ramin groeit op, wordt arts en trouwt met de Afghaanse Sarah, van wie hij zielsveel houdt. Het boek begint met een mokerslag: Sarah ligt op de intensive care nadat ze neergestoken is. Ramin tast volledig in het duister wie de dader is en is vastbesloten daar achter te komen. Daarna ontrolt het verhaal zich als een whodunnit, maar is het tegelijkertijd een relaas over een alleenstaande moeder die in een vreemd land een nieuw bestaan voor haar en haar kind begint en de liefde en ergernissen van een zoon voor zijn moeder. Karimi werkt met flashbacks en snijdt behendig van de ene plaats en tijd naar de andere, waardoor je het boek in sneltreinvaart leest. Temidden van die complexiteit behoudt Karimi de regie en blijven de verschillende verhaallijnen helder. Tussendoor komen we bovendien veel te weten over de recente geschiedenis van Afghanistan en hoe de politieke vetes daar zich voortzetten onder de Afghaanse diaspora. Karimi's verhaal wekt solidariteit op met mensen die hun thuis moeten ontvluchten - iets wat in deze tijd met meer ontheemden ter wereld dan ooit broodnodig is. Maar Karimi's boek is is veel meer dan dat: het is bovenal een ode aan de diepe verbondenheid van mensen onderling, dwars door ontberingen heen. Heel af en toe sijpelt er een licht belerende toon door, zoals bij het een-dimensionale karakter van de irritant goedbedoelende Tine. Maar het is wel verhelderend om eens te lezen hoe zulke goede bedoelingen overkomen. Het einde van het boek is mooi rond en hoopvol. Kortom, een prachtig en ontroerend boek.