Verhaal met gemiste kansen

Een aan ptss lijdende vader die zijn door liefde verblinde vrouw en hun tienerdochter mee de wildernis van Alaska in neemt om daar een nieuw bestaan op te bouwen, off-grid, leken mij, met het vooruitzicht dat de man breekt zodra de Alaskaanse winter aanvangt en dan zijn gezin terroriseert, voldoende ingrediënten te zijn voor een meeslepende roman. Maar in het tweede deel van het boek gaat het mis en liggen er gemiste kansen. De schrijfster tapt er dan vanuit een mierzoet vaatje zo'n liefdessausje overheen dat het dit boek tot in de laatste bladzijden van het derde deel doordrenkt. Alsof de auteur op twee benen hinkt. Wordt het nou een goede roman of wordt het een zoetzappige chicklit? Persoonlijk vind ik het jammer dat ik als lezer achterblijf met dat laatste. Er waren voldoende interessante bijfiguren en invalshoeken om er een veel betere pageturner van te maken. Dat had zeker 50-100 pagina's gescheeld waar ik nu snel doorheen scrolde ten behoud van het glazuur op mijn tanden.