Persoonlijk

Wachter op de morgen is de tweede roman van Machteld Siegmann. Tak de Houwer, een alleenstaande man van 72 jaar, verblijft tijdelijk bij Aria, zijn kleindochter, omdat een vrachtwagen zijn woning is ingereden. Aria is een alleenstaande kunstenares en hoogzwanger van een onbekende man. Als de weeën eerder dan verwacht en net voor de kerst beginnen, wacht Tak bij de onderbuurman. Tijdens deze nacht vertelt Tak zijn levensverhaal aan de buurman die intussen de kerstboom optuigt. Hij vertelt over zijn ouders, zijn jeugd, de crisisperiode, de oorlog, zijn huwelijken, over hoe het contact met zijn dochter Marina verbroken is en de fouten die hij gemaakt heeft door zijn koppigheid. De roman is in een opvallende vorm geschreven: het is een monoloog van de hoofdpersoon, Tak. Af en toe lijkt de buurman een opmerking te maken waar Tak weer op reageert, maar de buurman krijgt verder geen stem. Tak ratelt soms maar door en dan wijdt hij weer flink uit. Toch blijft hij geloofwaardig. Als lezer krijg je het gevoel dat Tak zijn verhaal aan jou vertelt en dat maakt het heel persoonlijk. De titel verwijst naar psalm 130 en verwijst naar hoop en verlossing. Tak is de wachter in de doorwaakte nacht waarin hij wacht op de geboorte van zijn achterkleinkind en een nieuwe toekomst. Thema’s in dit boek zijn schuld, vergeving, berouw en verlangen naar verzoening. Het boek speelt zich niet voor niets af in de adventsperiode, dat symbool staat voor hoop. Het achterkleinkind moet de verlossing zijn van de problemen in de familie. Het persoonlijke verhaal van een doodgewone man dat je weet te raken deed mij denken aan Uit het leven van een hond van Sander Kollaard. Juist door dat persoonlijke dat je weet te raken maakt dat deze roman van mij vijf sterren verdient.