Door onszelven zijn wij klein en nietig

'Niet een weeffout in onze sterren, Brutus. Neen, door onszelven zijn wij klein en nietig' schrijft Shakespeare al in een van zijn toneelspelen. In dit boek wordt dit geciteerd door Peter van Houten, schrijver van een eenmalige bestseller, die door Hazel wordt verafgood, maar die jammerlijk midden in een zin stopt. Voor ze sterft – Hazel heeft ongeneeslijke kanker – wil ze weten van de auteur hoe het verhaal afloopt. Als ze Augustus ontmoet – die door kanker een been moet missen maar wel weer genezen is – neemt hij haar mee op zijn Wensreis. Ze zoeken de auteur op in Nederland, en komen van een koude kermis thuis: de man is dronken en waanzinnig lomp. Tegen deze achtergrond speelt zich een veel dieper verhaal af. Een verhaal van de 16-jarige Hazel, die een heel nuchtere kijk op haar bestaan heeft, en haar liefde voor Gus, die probeert zijn stempel te drukken op de wereldgeschiedenis, maar daarin door zijn kanker geremd wordt. In een onnavolgbare stijl laat Green de door kanker gekwelde, bijna affe adolescenten, met elkaar het leven doornemen, met hun twijfel over zichzelf, over het verdriet dat ze zelf ervaren en dat ze wellicht ook anderen aandoen, en over een leven zonder hen, dat vast en zeker snel zal beginnen. Ben je de granaat die met haar dood alle omstanders onherstelbaar beschadigt? En hoe zielig is het om je Wensuitje op te maken een Disney World, ook al ben je dan 13? Levensvragen waar je niet altijd bij stil staat, maar die wel het verschil maken in je eigen oneindigheid, die korter is dan van al die anderen om je heen. Hazel en Gus zijn mondig, kritisch op de wereld, reteslim en ze nemen elkaar serieus met alle tekortkomingen die er zijn. Ze zijn om van te houden. Alleen dáárom zou je dit boek al moeten lezen!