Waargebeurd verhaal over hoop houden en voor elkaar blijven zorgen in een wereld die in brand staat.

Het verhaal begint met een voorwoord van de schrijfster, waarin zij vertelt hoe ze tot het schrijven van 't Hooge Nest is gekomen. Dat geeft het boek al een bijzondere start; iemand die getriggerd wordt om een verhaal te vertellen doordat ze in haar huis allerlei verwijzingen vindt naar een roerig verleden dat zich in het huis heeft afgespeeld. En hoe het verhaal van degene die het huis heeft gebouwd op een bepaalde manier een vervlochten is met het verhaal van de twee zussen, Janny en Lien. De vertelstijl is beschrijvend en ingetogen, wat ik in het begin wat wennen vond, maar wat al snel heel goed bij het verhaal blijkt te passen. Het geeft een heel goed beeld van hoe het moet zijn geweest, het onderduiken, het opgejaagd worden, de ontmenselijking en uiteindelijk de vernietigingskampen. Hoe gruwelijkheden bijna genormaliseerd worden als mensen niet langer als mensen gezien worden. Ik ben echt door het boek heengevlogen en zoals iemand anders hier zei: daarbij heb ik regelmatig een traantje weggepinkt. Het boek zet je ook aan het denken in deze tijden van wereldse spanningen. Misschien juist tegen die achtergrond krijgt het boek toch ook wel weer iets actueels.