Hier wil ik zijn van Irene Kroon – Een onverwachte ontdekking die raakt

Hoewel ik normaal gesproken dit genre niet lees, heeft Hier wil ik zijn van mijn zus Irene Kroon me toch volledig in zijn greep gekregen. Het is een verhaal dat je langzaam omsluit – alsof je op een stille zondagochtend in een onbekend huis wakker wordt en toch meteen weet: hier hoor ik te zijn. Verhaal dat binnenkomt Vanaf de eerste bladzijde word je meegezogen in het leven van de personages. Irene slaagt erin om je zó dicht op de huid van haar hoofdpersonen te laten kruipen, dat je als lezer haast vergeet dat je toekijkt. Het voelt alsof je zélf in hun schoenen staat – hun verlangens, twijfels, kleine vreugdes en grote stiltes worden bijna tastbaar. Dat is knap geschreven. Wat dit boek zo bijzonder maakt, is dat het draait om het vinden van een plek – niet per se geografisch, maar emotioneel. Een plek waar je jezelf mag zijn, waar je tot rust komt. Die zoektocht is herkenbaar voor iedereen, ook als je het zelf niet zo vaak onder woorden kunt brengen. Schrijfstijl vol gevoel Irene schrijft in een heldere, poëtische stijl zonder opsmuk. De zinnen zijn raak, de observaties subtiel. Ze zet weinig woorden in, maar elke zin telt. Het tempo is rustig, maar nooit traag – juist dat maakt het zo indringend. Je leest niet alleen met je hoofd, maar vooral met je hart. Een scène die me bijzonder bijbleef, is hoe kleine, alledaagse dingen – een blik, een stilte, een geur – zo veel zeggingskracht krijgen. Het zijn die momenten waarin je als lezer even stilstaat en denkt: ja, dát herken ik. Dat had ik zelf kunnen meemaken. Persoonlijke noot Misschien is het bijzonderder omdat Irene mijn zus is, maar los daarvan – dit boek staat op zichzelf. En het heeft me geraakt op een manier die ik niet had verwacht. Juist omdat ik dit soort boeken normaal niet kies, voelde het als een ontdekking: soms ligt schoonheid precies buiten je comfortzone.