Een weekend slapstick in 20e eeuws Parijs

Een brutaal meisje, wat dom handelende volwassenen. Alleen Marcilene , de moederfiguur, is echt prettig. Je kunt er vanaf een andere kant invliegen dan ik, je vermaken om de flap-uits, de figuren die handelen naar wat het eerste in hun opkomt, dialogen en situaties die grappig zouden moeten zijn., maar het was niet mijn humor. Ik zag het etiket 'slap stick' dat klopt. Vermommingen, menselijke onschuldige clashes, elkaar verkeerd begrijpen, licht scabreus. Één scène sprong er voor mij wel positief uit: Vier figuren die niks met elkaar te maken hebben komen in een kleine auto terecht en proberen zich snel door het drukke Parijs te bewegen. Ik zag hen opeengepakt , elk met een ander doel pratend in het stadse decor, getekend in zwarte lijnen, een beetje in de stijl van deze cartoon. https://media.istockphoto.com/illustrations/man-on-his-knees-while-his-wife-sings-in-the-rain-victorian-illustration-id1048860460 . -> glimlach. Ik had dit boek gekozen omdat de Raymond Queneau hoort bij de Oulipo-stroming . Na het lezen van Perec smaakte dat naar meer. Schrijvers die over dagelijkse dingen out of the box schrijven. In dit boek kwam dit vooral naar voren met opeengepakte letters in fonetisch gespelde woorden en zinnetjes en voor de hand liggende woordvervormingen. In de jaren vijftig misschien nieuw, maar nu wat flauw. Ik heb dus geleerd dat niet vanzelfsprekend alle Oulipo mij past.