plussen en minnen

Ja, het is een spannend boek, al niet altijd intens, zeker onderhuids. Ja, ik heb meegeleefd met de hoofdpersonen die sympathiek en bijzonder zijn. Ja, de Zweedse omgeving doet verlangen daar ook eens heen te gaan. Ja, er worden misstanden aangekaart. Ja, ik ging steeds sneller lezen, langere stukken achtereen zoals dat hoort bij een thriller. En toch De schrijfstijl is niet slecht maar ook niet : "Ha fijn!" Dat overviel me op de eerste bladzij. De schrijver kan(kon) zich niet goed genoeg inleven in vrouwen, ze zijn te vlak in gevoel, doen dingen op een manier die onwaarschijnlijk is. Je kunt als lezer niet genoeg meepuzzelen omdat je niet genoeg weet over de niet-hoofdpersonages, behalve misschien bij het raden van welke personen betrokken zijn bij de hoofdvraag. Ook weet je omstandigheden die horen bij de verschillende codes niet, de lezer kan het niet zelf koppelen. Dat de speurders baat hebben bij wat toeval, toegeeflijkheid/medewerking en gelukkige timing vind ik niet erg. Het is een verhaal. Je weet van tevoren dat de twee protagonisten het overleven, er komen nog twee delen, dat vond ik prettig. Het einde na de oplossing van de hoofdvraag had korter gekund. De verkleedpartij was hilarisch. Onverwacht vond ik de betekenis van de bloemschilderijtjes. Ik zie mijzelf niet snel het tweede deel lezen. Ik blijf hopen dat er een speurboek bestaat dat goed is geschreven wat betreft taal en opbouw, waar de lezer kan meepuzzelen, er originele oplossingen en situaties zijn met bestaanbare karakters in een omschreven omgeving.