Schuldvraag als obsessie

Zowel bij Maris Coppoolse, befaamde kunstschilder, als bij zijn echtgenote Fran knaagt een levenslange schuld. Bij een grote overzichtstentoonstelling wordt Maris daar nog eens pijnlijk terug mee geconfronteerd: in een weekblad verschijnt een artikel dat zijn duistere verleden aan de kaak stelt. Fran op haar beurt heeft een moeilijke relatie met haar dochter Stan - die dan zelf wel een stevige band heeft met Maris. In een flash-back lezen we ook over de jeugdjaren van Maris in New York, zijn vele relaties met vrouwen, zijn fascinatie voor het verderfelijke, het dode. Op het einde, tijdens een woelige vakantie, komen Maris en Fran tot een verzoening, niet enkel met elkaar, maar ook met hun verleden. De schuldvraag blijft steeds als een obsessie doorklinken in deze lijvige roman, tot je er soms wat genoeg van krijgt. Er zijn zeker mooie passages, en de Jong schrijft met veel zin voor detail en psychologisch inzicht. Toch vind ik dat er langdradige delen zijn en dat je ergens toch een bepaalde boodschap mist in deze roman. Of dan is het de stelling dat mensen gevangen zitten met hun gevoelens en dus erg eenzaam zijn op deze wereld...