Baren van muziek

Het is als muzikant altijd fijn om Enquist te lezen. Net als in haar vorige twee romans (Kwartet, Want de avond), is de professionele muziekwereld het decor van deze roman. Een componiste deze keer, en ja, een vrouw: Alice Augustus. De roman begint met het verhaal over de muurschildering van het meisje met de springtouw, een kunstwerk van Co Westerik, dat in 1988 door een sloopkogel werd neergehaald - en terug herrijst in 2019. Wat dit met het verhaal te maken heeft, kom je stilletjes aan te weten bij het lezen ervan. Alice "baart" niet alleen kunstmuziek, ze wil ook graag kinderen op de wereld brengen. Maar dat is een moeilijker verhaal. Het gaat van de ene mislukking naar de andere, en ze raakt ontmoedigd. Ook haar jeugd maakt het haar niet gemakkelijk om in zichzelf te geloven. Haar docenten, haar man en enkele vrienden steunen haar echter als componiste waarin ze zich helemaal ontplooit en successen oogst. Op een dag krijgt ze een grote opdracht... Het werk dat ze componeert vertelt ook iets over haarzelf, haar angsten en haar hoop. Het originele in de roman van Enquist is dat ze dus een verband legt tussen "vruchtbaarheid" in het creëren van kunst en vruchtbaarheid bij zwangerschap. Kan je wel volop kunst "baren" én tegelijk met je kind bezig zijn? Kan je ook verdriet en frustratie verwerken door het maken van een compositie..? Het lijken wel wat vergezochte kwesties allemaal - en ja, zelf componist zijnde, vind ik ze soms wat overdreven, maar ik ben wel geen vrouw... - toch zijn ze goed uitgewerkt. Ook de componist Haydn speelt hier een grote rol. Alice spiegelt zich aan diens leven: hoe hij, ondanks verdriet en frustratie, toch doorging met zijn kunst. Opnieuw een mooie roman, maar voor mij niet één van haar beste ...