Teder en poëtisch

De romans van Joke van Leeuwen zijn meesterwerkjes, ook weer haar nieuwe roman met de intrigerende titel "Mijn leven als mens"... De 18-jarige Dinka is gestorven en bevindt zich, ja, in het hiernamaals. Dat hiernamaals dat als in een wonderlijke droom telkens van uitzicht verandert: van een balkon met bogen tot een eeuwig bloeiende tuin, een reusachtig doorschijnend pad, een galerij met zuilen, een paleis met hoge torens, ... Je waant je echt in een sprookjeswereld. In dat hiernamaals ontmoet Dinka de ziel van haar zusje "Dinska", die bij de geboorte gestorven is - de tweeling werd als Siamese tweeling geboren. Vanuit dit hemelse perspectief kijkt Dinka neer op het leven op aarde, en dus ook op haar eigen leven: haar kinderjaren, haar ouders - een moeder die alternatieve workshops over "innerlijke beleving" organiseert bij haar thuis en een oerconservatieve vader die een hoge functie bekleedt bij een bedrijf - en vooral ook haar relatie met Mier, een meisje die ze ontmoet als kind en met wie ze een lesbische relatie krijgt. Als je Joke van Leeuwen wat kent, en zeker haar prachtige kinderboeken, dan weet je hoe belangrijk ze fantasie en eigenheid koestert bij een kind. Op p. 71 zegt Dinka (over haar en Mier): "We zeggen allebei niets, want er is geen uitleg voor wat we doen, behalve dat we niet bij de volwassenen horen die hun rol kennen, die regels hebben verzonnen waar we ons aan moeten houden en die ons laten merken dat we nog nergens zijn en nog niets voorstellen, hoewel we even heel gelukkig waren met ons mallotige bestaan"... Een kernzin in deze roman, vind ik. Want ja, wat is het leven "als mens" voor Dinka? Dat stopt aan achttien jaar? Zou dat niet een beetje betekenen dat je ten volle mens bent als kind? En dat je als volwassene toch wat "dood" gaat? Het verhaal over Dinka, haar ouders, Mier, de herinnering aan het doodgeboren zusje is met veel tederheid en liefde geschreven. In minuscule details en observaties kan Joke van Leeuw een sfeer scheppen die je gewoon aangrijpt. Zoals steeds is er een sterke poëtische kracht in het verhaal. Dit is weer zo mooi geschreven, een boekje om te koesteren en een bijzonder plaatsje te gunnen in je boekenkast - zoals bij mij al de romans van Joke van Leeuwen.