"Jawel, soms is ze jaloers"

In de haar eigen typische stijl - licht sarcastisch - vertelt Saskia De Coster in dit boekje over een uit de hand gelopen liefde van een moeder voor haar dochter. "Ze wil haar kind bij zich houden, ze wil haar armen eromheen leggen en kruiden uit de tuin halen om het tot rust te laten komen en het te behoeden voor al wat scheef zit in deze wereld. Soms zou ze haar kind willen opslokken om het weg te houden van de woeste wereld die het gaat kapen en kapotmaken, weg van de slechte meisjes die Emmy gaan verscheuren en weglopen voor iedere vorm van stabiliteit, erop neerkijken, erop spuwen, zich zoveel beter voelen in al hun onafhankelijkheid. Jawel, soms is ze jaloers." (p. 93/94) Als ouder ken je het zeker: hoe moeilijk het is om je kind wat los te laten en het niet steeds voor jezelf op te eisen. Dat wachten op een antwoord op een Whatsapp-berichtje dat maar niet komt, ... Saskia De Coster houdt ons met dit verhaal een spiegel voor...