Diepzinnig en poëtisch

"Ik vond de leegte in het landschap van mijn jeugd al zo groot, maar die was tenminste nog te meten: ik kon eromheen rennen. De leegte eindigde ergens. Hier eindigt het niets ergens. In welke richting je ook kijkt, je blik verdwaalt, verwaait." (p. 166) "Alsof er diverse soorten niets bestaan. Nee, maar leegte heeft wel verschillende gedaanten. In mijn jeugd was leegte het enorme vat dat door mijn vader letterlijk werd opgevuld met kennis, wetten, wetenschap en de handleiding voor het bereiken van volmaaktheid. Leegte was het in te vullen leven. Zonder leegte was leven onmogelijk (...) Leegte was geen afwezigheid, maar een begin, een voorwaarde. In Gary's Amerika vond ik een ander soort leegte, in alle opzichten tegengesteld aan vaders leegte. De leegte van al het onbestaande, al het onmogelijke, het onaffe, al het niet-geslaagde en al wat niet kon slagen, en dus ook van het halve, het onvoltooide, het onvoltooibare (...) Leegte was de tastbaarste vorm van ontastbaarheid." (p. 167) Met deze citaten is veel gezegd over deze prachtige roman, deze queeste van de auteur naar "sporen" van zijn zwager en van zijn vader in het ongelofelijk ruwe, indrukwekkende Amerikaanse natuurpark. De Boose schrijft hier niet alleen een prachtige, persoonlijke getuigenis, maar ook een diepzinnig, poëtisch verhaal, over de mens die op zoek is naar zijn oorsprong. Prachtig!