Couperus op zijn kitscherigst

Korte schetsen die elk een historische gebeurtenis proberen te verbeelden, van Sint Franciscus tot de Borgia’s. Jammer genoeg is Couperus hier op zijn kitscherigst en leeft hij zich helemaal uit in ellenlange beschrijvingen van het uiterlijk van de personages en hun omgeving. Het Vergeetwoordenboek moet je bij de hand hebben om alle termen die Couperus gebruikt thuis te kunnen brengen. De beschrijvingen schieten hun doel echter voorbij, ze zitten de verbeelding eerder in de weg dan dat ze daaraan bijdragen. De lange zinnen met heel veel komma’s en de ingewikkelde zinsconstructies (inversies) maken het er niet gemakkelijker op. Couperus houdt er ook van om van zelfstandige naamwoorden werkwoorden te maken, wat heel gekunsteld overkomt: zijn armen bronsden, de hitte die neergoudde, verzichtbaarde, rozigde, etc etc. En dan al die accenten om woorden nog meer nadruk te geven: vóor, góed, dóop, vergéven, etc. De karakterisering van de personages is vaak erg simpel en kinderlijk naïef. Zelfs van wonderschone knapen (beeldschoon en rank van leden) krijg ik op een gegeven moment genoeg (althans op papier). Het beste verhaal is dat over Franciscus en ook dat over de Naumachie: daarin gebeurt tenminste iets.