Het leven zoals het is ...

Na jaren bemoederd te worden komt ongetwijfeld de dag dat je zelf moet instaan voor de zorg van je ouders. Want die mensen waarvan je denkt dat ze er altijd zullen zijn, worden ook ouder. En ouderdom komt helaas samen met heel wat dingen die plots niet meer lukken. Gijs neemt je mee door het landschap van ouderenzorg, de thuiszorgwinkel, trapliften en verpleeghuizen. Plekken waarvan we hopen er zo lang mogelijk weg te blijven maar helaas, de meesten van ons eindigen er. Om zijn moeder het zo makkelijk mogelijk te maken moet er veel gebeuren en Gijs stelt vast dat dit niet van een leien dakje loopt. De vervelende wachttoontjes aan de telefoon, de thuiszorgdienst die ouderen tot 12u 's middags in hun pyjama laat zitten, de bureaucratie om je eigen moeder haar financiën te mogen overnemen ...  Op een dag dat we zo afhankelijk worden van onze kinderen of de zorgverlening moet iemand met dementie en wankele benen die haar koffie met een rietje drinkt nog zo'n regelingen treffen. Gijs brengt de realiteit ludiek in beeld met een lach en een traan. Mevrouw van Middelkoop bofte maar met zo'n zoon en ik hoop dat ik net als Gijs ook vrienden maak in het verpleeghuis later,  die denken dat ik de dokter ben.  Het boek leest heel vlot, het lijkt alsof je naast Gijs zit met een kopje thee en hij je even vertelt hoe dat alweer ging dat ouder worden van zijn moeder. Zorgbehoevend worden, het leven zoals het is ...   Ik mocht "Hoe gaat het met mevrouw van Middelkoop" lezen voor het Libelle Leesteam. Het was een boek uit mijn comfortzone maar ik zie het als een literaire wijze les van Gijs aan iedereen die vroeg of laat met ouderenhulp te maken krijgt. Ik onthou vooral dat je best de toegangscode kent in het verpleeghuis als je niet opgesloten wil worden en als je twijfelt breng de vintage staanlamp met emotionele waarde niet binnen in de Kringloopwinkel.  Bedankt voor het recensie exemplaar @anneliesdyck @libellebelgie @gijsvanmiddelkoop