Onterechte hoop

Een dertien jarig meisje die net haar puberteit inkomt is op weg naar volwassenheid. Maar in plaats daarvan moet ze onderduiken voor de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog. ‘Onderduiken, waar zouden we gaan onderduiken, in de stad, op het land, in een huis, in een hut, wanneer, hoe, waar …?’ (Anne Frank, paginanummer 36, 5 juli 1942). Het boek ‘het achterhuis’ is het dagboek van Anne Frank die ze bijhoudt tijdens het onderduiken als Jood. Ze heeft meer dan twee jaar lopen onderduiken. Op 25 juni 1947 is haar dagboek uitgegeven en daarna zijn er maar liefst 25 miljoen exemplaren van verkocht! En zelfs 13 verfilmingen gemaakt in de loop van de jaren. Ik heb dit boek gelezen, omdat Anne net zo oud is als ik en een heel ander leven heeft in de puberteit, dan een normaal meisje zoals ik. Anne Frank heeft een grote passie voor schrijven en wil later een journalist worden. Ze schrijft al haar belevenissen in haar dagboek, die ze Kitty noemt. Ze woont met haar ouders en zus in een normaal huis, totdat ze abrupt moeten onderduiken in een leegstaand pand in Amsterdam. Samen met nog een andere familie en vervolgens ook Fritz Pfeffer een andere Jood, die een bekende was van de vader van Anne. Op dat moment begint Anne volop te schrijven in haar dagboek over haar gedachtes en angsten, terwijl ze probeert te overleven in de oorlog. Ze schrijft over haar dagelijks leven. Elke dag nemen de frustraties tussen familieleden toe en moeten ze nog altijd goed uitkijken voor Duitsers aan de deur. Anne en Peter van Pels, de zoon van de andere familie, hadden aan het begin bijna geen contact met elkaar. Maar naarmate de tijd voorbij ging, begon er een hechtere band te komen. Ze praten samen over de moeilijke situatie en over de toekomst. Ook ontwikkelde zich een romantisch oppervlak. Verder komt ze spannende gebeurtenissen tegemoet. Op een nacht horen de onderduikers vreemde geluiden van beneden. Zijn het Duitsers? Komen ze naar boven? Het eerste wat je denkt over het wel bekende boek ‘Het achterhuis’ is, hoe saai het boek wel niet moet zijn als het alleen maar over stilletjes in een achterhuis zitten. Maar er zit veel meer achter. Ze komt in meerdere spannende en ontroerende momenten terecht waar je haar gedachtes in kunt lezen: ‘Er was geen tijd voor angst, de lichten gingen uit, ik pakte nog gauw een jasje en we zaten boven’.(Anne Frank, paginanummer 218, 11 april 1944) Dat geeft je zin om door en door te lezen. Ik vind het ook heel fijn dat het lijkt als of Anne echt tegen jou aan het praten is, omdat ze het aan haar dagboek schrijft, haar beste vriendin. Tot slot is het mooi om te lezen, hoe Peter en Anne samen op zolder praten en even aan een goede toekomst denken en weg van de lelijke gebeurtenissen. ‘Ik denk niet aan alle ellende, maar aan al het moois dat er nog is!’ (Anne Frank, paginanummer 181, 7 maart 1944) Soms is het wel wat moeilijk om te volgen, want er zit soms wat oud Nederlands in. Voor de rest is het boek heel aantrekkelijk om door te lezen. Ik raad dit boek zeker aan iedereen aan, vanaf tieners tot opa’s en oma’s. Het is fascinerend hoe ze haar ervaring deelt met haar gedachtes, dromen en angsten. Ik geef het daarom ook zoveel sterren!