Niets is wat het lijkt

Sofie was amper twee dagen oud wanneer ze haar moeder verloor aan een hersenbloeding en nu zoveel jaren later verliest ze haar vader, haar beste vriend, de man die zowel de papa als mama-rol op zich nam. Er is niemand die haar bijstaat in het regelen van de crematie en alles wat daar bij komt kijken. En al zeker haar broer Max niet. Ze maakt in haar eentje zijn twee huizen leeg. Ward was professor aan de universiteit en had een enorme verzameling boeken. Iets waar Sofie moeilijk afscheid van kan nemen. Ze besluit, in samenspraak met Max, dat ze de boeken schenken aan de universiteit waar Ward lesgaf. Hierdoor stuit ze op iets wat haar leven veranderd. Ze leert het verleden van haar ouders en broer kennen. Ward is niet wie hij lijkt en de dood van haar moeder is niet zo onschuldig als ze zich altijd had voorgesteld. Het was mijn eerste kennismaking met een roman van Gert-Jan van den Bemd. Hij gebruikt een grappige, luchtige schrijfstijl. Een voorbeeld hiervan is: "Toen ik in een weekend een keer thuis kwam eten, hebben we noodgedwongen sushi besteld toen bleek dat hij alle pannen naar het appartement had overgebracht. 'Waarom verkoop je het huis niet?' vroeg ik verschillende keren. 'Ja, misschien moet ik dat maar doen', antwoordde hij steeds, maar hij deed het niet. En nu zit ik ermee. En ook ik weet niet wat ik ermee aan moet." Hij gebruikt soms leuke metaforen zoals "De gedachten zwellen op, als poppende maiskorrels in een hete pan." Deze schrijfstijl zorgt ervoor dat het boek vlot leest. Als je de achterflap leest, lijkt het niet op een verhaal waar veel spanning in zit, maar niets is minder waar. Van den Bemd weet de spanning gedurende het verhaal goed op te bouwen, zonder dat het echt langdradig wordt. Het is een boeiend en spannend verhaal met onverwachte wendingen die ervoor zorgen dat je het boek in één ruk uitleest. Het is zeker niet het laatste boek dat ik van deze auteur gelezen heb.