Nog beter dan Vlucht

Migrations (Vlucht) was een van mijn favoriete romans van 2021. Ik was dan ook een beetje bang dat het volgende boek van Charlotte McConaghy zou tegenvallen, maar het tegendeel is waar. De vibe van haar nieuwe roman, Once there were wolves (vertaald als Ooit waren er wolven) is totaal verschillend, maar de krachtige schrijfstijl blijft dezelfde. Wat ik sterk vond aan Migrations waren de natuurbeschrijvingen, de manier waarop het gedrag van de dieren gespiegeld wordt aan dat van de mens, het hoofdpersonage dat sociale vaardigheden mist en zich helemaal toelegt op de natuur waardoor de klimaatthematiek op een natuurlijke manier in de roman vervlochten wordt. Al deze elementen zijn ook aanwezig is Once there were wolves, maar McConaghy voegt er nog een mysterie aan toe, zodat de mythische kracht die we wolven toeschrijven continue onder de verhaallijn pulseert en er meer intrige en actie in haar nieuwe roman is dan in de vorige. Inti gaat totaal op in haar project om wolven uit te zetten in de natuur. De lokale boeren vrezen voor de veiligheid van hun kinderen en veestapel. Inti vindt het sowieso al moeilijk om hartelijk menselijk contact aan te gaan, maar ook haar relatie met de woven is niet altijd eenvoudig. Inti heeft een aandoening waardoor ze het gevoel van anderen bij zichzelf voelt. Wanneer een dier gedood wordt, of iemand zich kwetst leidt dat tot extreme pijnen bij haar. De gevolgen van deze aandoening op haar dagdagelijkse leven wordt geloofwaardig het verhaal verwerkt, zonder dat het de overhand haalt. Het boek begint ontzettend vreemd, waardoor het even duurde voor ik me in het verhaal kon oriënteren. Maar van zodra ik grip kreeg op het hoofdpersonage zat ik er helemaal aan vast. De plotontwikkelingen en de personages bezorgden me rillingen. McConaghy bouwt de intrige steeds hoger op, vreemde gebeurtenissen uit het heden en verleden haken in elkaar en ik wist niet hoe snel ik moest lezen om steeds meer te weten te komen. Er gebeurt zoveel, dat ik soms de draad dreigde te verliezen. Het is daarom het beste om voldoende tijd te voorzien zodat je het boek langere tijd na elkaar kan lezen en er echt helemaal in kan opgaan. Once there were wolves is een verhaal vol geweld en achterdocht, maar het is ook een roman over oneindige liefde tussen mensen en over de kracht van de natuur. McConaghy heeft me opnieuw helemaal overtuigd, ik kijk al uit naar haar volgende werk.