matige leeservaring

“Een van de functies van woede is dat je mensen overtuigt van de ernst van je bedoelingen,’ zegt hij. ‘Om aan te geven dat je jezelf niet meer onder controle hebt. Dan je onvoorspelbaar bent. Dat je bereid bent om schade aan te richten.’ Hector maakt zichzelf nog groter. Geen geringe prestatie. In het licht van de monitors ziet Evan dat er een hoekje uit zijn ene oorlel was, van een oorbel die eraf was gerukt. Evan deed een stap naar hem toe. ‘Maar kijk eens naar me. Kijk eens goed. Zie ik er bang uit?’ Dit fragment toont duidelijk de stijl van de nergensman: veel actie en een interessant hoofdpersonage. Helaas zorgde het eentonige midden voor een eerder matige leeservaring. Het hoofdpersonage Evan Smoak, ook wel bekend als the Nowhere Man, wordt in het tweede deel van de Orhan X-reeks ontvoerd. Evan werd al van jonge leeftijd getraind door het Orphan-programma tot een huur-moordenaar onder de naam Orphan X. Nu zet hij zich als de Nowhere Man in voor degenen in nood. Intussen is het Orphan-project overgenomen met slechts één doel: de geheim agenten vermoorden, Smoak is hun belangrijkste doelwit. Het boek start op het moment dat Evan gebeld wordt door Anna Reizan, ze heeft zijn hulp nodig omdat ze het volgende doelwit is van Hector Contrell, een mensensmokkelaar. Smoak slaagt erin Contrell uit te schakelen, maar wanneer hij op pad is om de rest van de organisatie te ontmantelen, wordt Smoak ontvoerd door de excentrieke René. Gregg Hurwitz is een Amerikaanse auteur die zowel scenario’s als romans schrijft. Dit duale karakter is merkbaar in de nergensman, het boek wekt dan ook een filmisch gevoel op door de vele korte hoofdstukken met een vaak wisselend perspectief en regelmatige flashbacks. Dit zorgt ervoor dat we Smoak en zijn verleden steeds beter begrijpen. De auteur geeft ons daarnaast ook inzicht in het leven van de leden van die nieuwe Orphan-organisatie die Smoak op het spoor zijn. Hurwitz romans zijn voornamelijk thriller-fictie. Hij won al meerdere prijzen zoals de international thriller writers award. Hurwitz heeft een schrijfstijl die het toelaat om gemakkelijk details te verbeelden. Uit een aantal recensies bleek dat meerdere lezers het verhaal onvoldoende realistisch vonden, persoonlijk vond ik dit geen probleem. Het verhaal wordt boeiend ingeleid en kent een spannend einde, het middendeel kan deze verwachtingen jammer genoeg niet inlossen. Zo werd de actie van een herhaaldelijke ontsnappingspoging over vele pagina’s uitgesponnen. Deze eentonigheid werd deels gered door het wisselende perspectief, waardoor bijvoorbeeld ook de persoonlijkheid van René meer diepgang kreeg. De verschillende standpunten en gebeurtenissen doorheen de tijd sloten het boek op een boeiende manier af. De nergensman voldoet aan alle kenmerken van een goede thriller, bevat spannende actiescènes en interessante standpunten. Als je genoot van het eerste boek van de Orphan-reeks, beveel ik de nergensman aan.