Leven op het koppelteken

Marjan Kamali is een schrijfster met Iraanse roots. Haar kindertijd heeft ze in veel verschillende landen doorgebracht waaronder Turkije, Kenia, Duitsland, Iran en de Verenigde Staten. Momenteel woont ze met haar gezin in Boston. Marjan is dus zelf in vele culturen thuis en laat dit nu net het hoofdthema van dit verhaal zijn. Je kent Kamali misschien ook al van De boekhandel van Teheran. Een boek dat al veel te lang op mijn TBR-lijst staat. Teheran, 1985. Parviz, zijn vrouw Darya, hun twee zonen en dochter Mina vluchten vanuit Iran naar de Verenigde Staten. Vijftien jaar later lijkt het gezin helemaal ingeburgerd. Parviz is helemaal mee met de Amerikaanse denkwijze. Darya moest haar droom om wiskundige te worden opgeven. In de plaats houdt ze zich bezig met kleine opleidingen en houdt ze wiskundige namiddagen met haar vriendinnen. Ook maakt ze spreadsheets om via cijfers de perfecte echtgenoot voor haar dochter te vinden. Mina krijgt vele kandidaten voorgeschoteld maar geen één lijkt de perfecte echtgenoot te zijn. Mina voelt zich echter niet helemaal thuis in Amerika. Ze heeft twijfels bij haar studie bedrijfseconomie en heeft niets met de mannen die haar moeder aan haar probeert te koppelen. Mina beslist dat ze terug willen reizen naar Teheran om het land uit haar herinneringen opnieuw te ontdekken. Sneeuwvlokken in Teheran is een erg sfeervol verhaal. Kamali weet een cultuur, omgeving, levenswijze prachtig vorm te geven zonder al te veel woorden en beschrijvingen. Het verhaal heeft veel inhoud en verschillende lagen. Zowel in de periode dat men Iran is ontvlucht als de periode wanneer Mina beslist terug te keren. Specifieke uitspraken en beslissingen blijken een belangrijke rol te spelen in de ontwikkeling van zowel Mina als Darya. Bijvoorbeeld het feit dat Mina’s grootmoeder voor haar de beste granaatappels wil kopen. Het verhaal beschrijft erg goed hoe het moet zijn om als immigrant in een ander land en cultuur te leven. De moeilijke integratie. Het wordt prachtig geschetst door de titel van een hoofdstuk ‘Leven op het koppelteken’. Hierin wordt beschreven dat Mina zich als Iraans-Amerikaans persoon zich geen van beide nationaliteiten toe-eigent maar zich eerder het koppelteken ertussen voelt. Een gevoel dat Kamali erg goed wist over te brengen in haar boek. Een vlot verhaal dat niet te gecompliceerd is vormgegeven maar dat net dat juiste gevoel kan overbrengen. Erg knap!