moeizame moeder-dochterrelaties en leugens uit het verleden

Het pad naar de zee is de 8e roman van Liz Fenwick. Ze schrijft voornamelijk boeken die zich afspelen in Cornwall. Het verhaal speelt zich af in het huis Boskenna dat gelegen is in Cornwall, Engeland. Het pad naar de zee gaat over 3 generaties vrouwen; grootmoeder Joan, dochter Diana en kleindochter Lottie. Het verhaal wisselt zich af in de jaren 1962 en 2018. In 1962 woont het gezin Trewin in Boskenna. Het echtpaar Joan & Allan zijn dol op hun dochter Diana. Op de verjaardag van Allan vindt er zich een drama plaats. Allan is overleden. In 2018 ligt Joan op sterven. Diana en Lottie keren terug naar Boskenna om afscheid te nemen. Beide beginnen zich vragen te stellen bij de dood van Diana’s vader. Hoe en in welke omstandigheden is hij overleden? Langzaam wordt duidelijk wat er is gebeurd.. Het verhaal bouwt zich traag op. Er wordt steeds afgewisseld tussen 2018 en 1962. Hierdoor wordt er een spanning opgebouwd in het verhaal en vallen meer puzzelstukjes op hun plaats. Stilaan wordt duidelijk waarom deze vrouwen op een bepaalde manier geëvolueerd zijn en gevormd zijn door het verleden. Allen met een afwezige vader. Toch brengt dit gebeuren hen dichter bij elkaar nu de waarheid aan het licht komt. Het metafoor met de matroesjka’s vind ik erg knap. De grootste matroesjka die al wat afgeschoten is van de zon en die de 2 kleinere poppetjes beschermt in haar buik.. Dit is eigenlijk waar het verhaal ook om draait; moederliefde en bescherming! Fenwick heeft een vlotte pen waarmee zo gevoelens mooi knap overbrengen. Met momenten vond ik dit wat te uitgebreid of vooral te herhalend aan bod komen. Joan die blijft aangeven dat ze geen keuze had. Dit leek net wat te veel aan bod te komen. Het boek had dus perfect een vijftigtal pagina’s korter kunnen zijn. Dit neemt niet weg dat dit een mooi en gevoelig verhaal is waarbij je empathie aangewakkerd wordt en je toch nieuwsgierig bent naar het lopende mysterie. De personages hebben een persoonlijk karakter waarbij er in het verhaal wel duidelijk wordt hoe deze karakters gevormd zijn. Het pad naar de zee valt eerder onder de categorie roman als feelgood. Een verhaal over moeder-dochterbanden en leugens uit het verleden waarbij ik op het einde toch een klein traantje heb moeten wegpinken.