Natuur en spanning samen

Voor het lezen van ‘Woeste Kust’ was Charlotte McConaghy voor mij een onbekende auteur. Ik had dus niet echt een idee wat ik van haar boek kon verwachten, en daarom ging ik er met een open blik en geen verwachtingen in. Woeste Kust neemt je mee in het verhaal van Dominic Salt en zijn drie kinderen. Samen wonen zij op het afgelegen eiland Shearwater, wat tussen Australië en Antarctica ligt. Omdar alle wetenschappers al zijn vertrokken, zijn zij al maanden laatste bewoners van het eiland, totdat de mysterieuze en halfdode Rowan op het strand aanspoelt. In eerste instantie is Dominic wat wantrouwens, maar naar mate Rowan herstelt groeit het vertrouwen ook. Toch blijven de vragen knagen, want wat kwam Rowan uitgerekend op dit eiland doen? Maar wat probeert Dominic daarentegen voor haar te verbergen? De stormen worden heftiger, en ze krijgen ook geen contact meer met het vasteland. Kunnen ze elkaar voldoende vertrouwen totdat het te laat is? ‘Woeste Kust’ is een verhaal wat mij op diverse vlakken heeft verrast. Vanaf het begin vond ik dat het verhaal een interessante setting met zich meebracht. Deze setting wist mij grotendeels continue wel te boeien. Charlotte heeft met dit verhaal een gedetailleerde schrijfstijl naar voren gebracht. Enerzijds vond ik haar schrijfstijl erg toegankelijk, anderzijds vond ik het soms wat chaotisch. Dit ervaarde ik voornamelijk in de gedeeltes waarin de zadenbank werd aangehaald en toegelicht. Op de een of andere manier raakte ik hierin telkens een beetje de connectie en interesse met het verhaal kwijt. Dit vond ik soms wel jammer, omdat het verhaal op andere vlakken mij wel wist te boeien. Qua personages bied dit verhaal genoeg afwisseling. Het verhaal lees je vanuit diverse personages. Sommige zijn in het ik-perspectief geschreven, en sommige in het vertelperspectief. Hier had ik persoonlijk geen problemen mee. Charlotte heeft de personages met veel diepgang en emotie neergezet. De personages voelde allemaal tastbaar en realistisch aan. Wel wist het personage van Rowan mij het meeste te boeien, en vond ik haar van alle personages het beste overkomen in het geheel. Richting het einde kreeg het verhaal wat onverwachte wendingen waardoor mijn interesse en aandacht weer volledig terug was. Dit vond ik een sterke zet van de auteur, omdat dit voor mijn gevoel nog een boost was welke dit verhaal in mijn ogen nodig had. Ik kijk met gemixte gevoelens terug op dit verhaal. Waarin het verhaal qua stukken uit de verhaallijn mij niet altijd wist te boeien, hebben de personages en de setting gelukkig redelijk wat goed gemaakt. Ik wil uitgeverij Atlas Contact nogmaals danken voor het toesturen van dit recensie-exemplaar. *Ik heb dit exemplaar ontvangen in ruil voor een eerlijke recensie, maar dit heeft mijn mening niet beïnvloed.