Een sprookje dat je in één ruk uitleest!

Ik hou van sprookjes en fantasieverhalen maar eigenlijk heb ik niet vaak gedacht aan wat er daarna gebeurd met de bijfiguren. Ik was als kind al weg van Disneys versie van Assepoester maar nu ben ik toch een grotere fan van Isabelle. Het verhaal begint waar Assepoester mee eindigt, dat Isabelle haar tenen afsnijdt om het glazen muiltje te passen. Voor haar geen prins en ook lopen gaat niet makkelijk. Alle mensen in het dorp zijn gemeen tegen haar en dat vindt ze uiteraard niet leuk. In dit boek lees je mee met Isabelles zoektocht naar haar eigen geluk. Gedurende het boek groeit ze en je gaat als lezer steeds meer van haar houden. Ik kon dit boek dan ook niet wegleggen. Het boek heeft ook een feministische kant omdat Isabelle leert dat niet alleen mannen kunnen vechten maar dat in het verleden vrouwen ook hun mannetje stonden. Deze vrouwen worden Isabelles voorbeeld en uiteindelijk vind ze de moed om te vechten voor alles wat haar lief is. Een mooie quote uit het boek vond ik: 'Zij hebben stukjes van me afgesneden() Maar ik heb ze het mes aangereikt.' Zo gaat het in het echte leven ook. Mensen kunnen je alleen raken met woorden als je zelf gelooft dat wat ze zeggen waar is.