Hoge dieptepunten

Het verhaal begint ijzersterk en neemt je stapje voor stapje mee naar de jaarlijkse wandelreis. Hoe verder je komt, hoe sterker het gevoel bekruipt dat er iets niet pluis is. Plannen worden gewijzigd, woorden lopen hoog op en wat is de waarheid? Het einde voelt soms alsof het langer wordt gerekt dan nodig waardoor soms het tempo uit het verhaal ligt. Alsof je als lezer letterlijk wordt gedwongen te pauzeren samen met de wandelaars. De vaart raakt eruit en soms was het lastig om je daaroverheen te zetten. Het spoor raakt zoekt, maar zodra de schrijver de twist inzet kom je direct weer op het juiste pad en gaat het snel bergafwaarts (met de personages, niet het verhaal). Een onverwacht einde wat de rest van het boek direct laat twijfelen aan alles wat je hebt gelezen. Het verhaal grijpt je of niet. In dat laatste geval klap het boek dicht en laat het rusten. Maar grijpt het verhaal je aan, ga dan mee op de (wandel)reis!