Prachtig

“Dus ik vraag me af hoe dat werkt met het geheugen. En of sommige dingen niet door elkaar zijn gelopen. En wat dat zegt over je gedachten als je de verkeerde conclusies trekt. Dat je dus de hele tijd net een beetje naast de waarheid blijkt te zitten.” De 72-jarige Tak heeft voorlopig onderdak gevonden bij zijn kleindochter Aria, die hoogzwanger is. Tak verblijft er nadat een vrachtwagen zijn huis is ingereden. Iets vroeger dan verwacht beginnen de weeën en Tak verhuist voor een nacht naar de onderbuurman. Tak vertelt hem over zijn leven. En dat wel op een speciale manier. Het hele boek is een monoloog, een relaas, enkel verteld door Tak. De eventuele vragen die de buurman stelt aan Tak zijn niet neergeschreven als een dialoog, maar herneemt Tak in zijn monoloog. Hij vertelt zijn levensverhaal tijdens die ene nacht in afwachting van de geboorte van zijn achterkleinkind. Terwijl de onderbuurman de kerstboom optuigt, komen herinneringen bij Tak boven. Hij blikt terug op belangrijke gebeurtenissen, op zijn reacties en zijn aandeel in de band met zijn familieleden en komt tot bepaalde inzichten. De schrijfstijl is prettig, beeldend, rustig maar met heel veel gevoel. Tak gebruikt geen moeilijke woorden, maar soms wel vaak lange zinnen. Wat voor mij herkenbaar is door de gesprekken met mijn grootmoeder. Een originele roman doordat het in monoloog geschreven is. Een aangrijpende roman over relaties, familiebanden, toenadering, vergeving, onbegrip, herinneringen, schuld en hoop. Ik was al fan door ‘De kaalvreter’, één van mijn favoriete boeken gelezen in 2020. Met 'Wachter op de morgen' slaagt Machteld er voor mij opnieuw in om me aan het denken te zetten, mee te leven, te genieten van een prachtig verhaal en woorden, een verhaal met herkenbare personages, een verhaal dat soms 'schuurt'. Aanrader!