mooi en belangrijk

Tijdens mijn opleiding Nederlandse Gebarentaal leerde ik verschillende dove mensen kennen. De “oudere” generatie sprak met me. Ze konden heel goed liplezen en waren goed te verstaan. De jongere generatie sprak gebarentaal. Voor mij als horende was dit natuurlijk veel lastiger, maar ook interessant. De “dovencultuur” komt in ‘Hoor je mij’ aan bod, want moet er eigenlijk een dovencultuur bestaan? Moeten dove mensen gemakkelijk kunnen mengen met horende mensen? Of moeten horende mensen wat beter hun best doen om zich in te leven in de wereld van de dove mensen? Of maakt het misschien niet uit en moet iedereen lekker doen waar hij/zij zich prettig bij voelt? Ik ga voor het laatste. Hoe dan ook, dit jeugdboek leest heel prettig weg en laat een kleine geschiedenis en toekomst zien van mensen die het liefst praten met hun handen.