Om heerlijk in weg te dromen

In Geestenpoort -het tweede deel van de trilogie Interplanetair , borduurt Johanna Lime vrolijk en onderhoudend voort op de zich ontwikkelende relatie tussen de planeten Laskoro, Berinyi en de nabijgelegen planeten. Van de onevenwichtigheid uit het eerste deel is weinig meer te bekennen en ook de plot is interessanter en zelfs iets complexer geworden vergeleken met zijn voorganger. De wereld alsook de magie is weer buitengewoon interessant, goed neergezet en uitgewerkt. Het verhaal is ook nu weer een originele mix van science fiction en fantasy met een streven naar vrede te midden van politiek gekonkel. Deze ingrediënten geven het verhaal een aangenaam en sprookjesachtig effect. Er is nog hoop in de wereld van Johanna Lime en het lezen van Geestenpoort is als een spreekwoordelijk warm bad in gure tijden. Met Prinses Irene en Daniel als diplomatieke ambassadeurs waait er een frisse wind in de planetaire uithoek. Meer invloed krijgen in de Galactische Vereniging van planeten blijkt echter niet zo gemakkelijk te zijn. Politieke wegen verlopen met veel kronkels en obstakels terwijl Irene en Daniël hun best doen om de betrekkingen tussen de volkeren te verbeteren. Ondertussen bezorgt Seckel zijn broer Daniël de nodige hoofdbrekens en zoekt Irene’s broer Corwin een zeldzaam artefact. En er is iets veranderd aan de magie nu de vloek is opgeheven. Dat zal nog consequenties krijgen. Wanneer het Geestenfeest aanvangt, gaat er iets gruwelijk mis; wat is er toch met die goden aan de hand? Door de herhaaldelijke uitleg aan het begin is het makkelijk om de draad van het verhaal weer op te pakken. Toch is het aan te raden om eerst het voorgaande deel te lezen. De herhaling frist het geheugen wel op maar is onvoldoende om de hele wereldopbouw en zijn magie te begrijpen. Het eenvoudige taalgebruik maakt dat proces wel makkelijker. De wereld, de magische en politieke systemen zijn namelijk behoorlijk ingewikkeld. Er is veel informatie te verwerken. Zo is er lilakleurige ritovische energie die gebruikt wordt om hogesnelheidstreinen op te laten rijden en heten mobieltjes splendofoons. Gelukkig wordt de info goed gedoseerd en leidt het nooit tot een overload. De structuur en opbouw van het verhaal verloopt dan ook vloeiend. Zo worden de politieke ontwikkelingen helder weergegeven en verlopen ze in een evenwichtig tempo. Ook de toewerking naar het einde verloopt goed en het verhaal kent een bevredigend einde zonder al te zoetsappig te worden. Er vallen doden maar de bloederigheid blijft beperkt. Een ander pluspunt betreft de relatie tussen Irene en Daniël. Deze is geloofwaardiger dan in het eerste deel. Hun onderlinge omgang en samenwerking verloopt natuurlijker, vloeiender en is beter uitgewerkt. Veel diepgang is er echter nog niet. De hoofdpersonen komen voldoende tot leven om boeiend te blijven en om het verhaal te dragen. Samen met hun gezellige families vormen ze de eigenlijke macht van Berinyi en Laskoro, een semi democratisch systeem met verlichte heersers. De nevenpersonages en antiprotagonisten zijn daarentegen minder uitgewerkt maar nog voldoende functioneel. De schrijfstijl in Geestenpoort is verbeterd ten opzichte van het vorig deel. Zo zijn de zinnen fraaier en bovendien laat de schrijfster nu vaker zien wat er gebeurt. Het vertelgehalte is daarmee geringer en stoort daarom ook niet zo . Maar het kan nog beter door herhaling van bekende uitleg aan het begin van de hoofdstukken te voorkomen. Een voorbeeld hiervan zijn de terugkerende vermeldingen over Daniëls priesterschap, zijn huwelijkse staat en zijn verantwoordelijkheid voor de priesteropleiding. Ook de beschrijvingen van de recalcitrante Seckel zijn in het begin veel te vertellerig en ze worden te vaak herhaald. Die te veelvuldige herhaling en uitleg zijn overbodig en halen de vaart eruit. Natuurlijk valt aan het gebruiken van de vertelstijl - gezien de uitgebreide wereld, de vele personages, volkeren en facties- niet te ontkomen. De lezer dient het spoor tenslotte niet bijster te geraken. Het is daarom de kunst om uit te vinden waar uitleg noodzakelijk of overbodig is. Zo zouden de scènes waarin Daniël verdenking tegen Cyborgs en de Drakenman koestert op sommige momenten iets minder uitgesproken in ‘vertelstijl’ mogen. Deze minpuntjes mogen de pret echter niet drukken want over het algemeen bezorgt Geestenpoort de lezer een aangename leeservaring en een heerlijke wereld om in weg te dromen. Een kleine 3,5 ster. Afgerond naar 3