Boeiende klassieker

De Brit E.M. Forster schreef dit verhaal in 1914. Omdat homoseksualiteit toen strafbaar was, besloot de auteur dat Maurice pas postuum zou mogen worden uitgegeven. Vanaf 1970 veroverde dit boek de wereld en werd het verhaal verfilmd. In deze vernieuwde uitgave zorgt Splinter Chabot voor een raak ‘Voorwoord’ en zorgen de ‘Aantekeningen van de auteur’ voor een knappe verduidelijking. Maurice en Clive leren elkaar kennen op de universiteit van Cambridge waar ze aanvankelijk behoedzaam met elkaar optrekken. Hun vriendschap wordt steeds intenser en kleine stoeipartijen brengen nog ongekende gevoelens naar boven. Clive ziet zijn gevoelens als een straf, als een ziekte die genezen moet worden. Na een zware ‘zielenstrijd’ volgt er voor Maurice wel een aanvaarding en kan hij zijn gevoelens eindelijk (h)erkennen. Zijn ontmoeting met jachtopziener Alec zorgt voor een moeilijke maar intense beslissing. Bij het lezen van Maurice moet je zeker in gedachten houden dat dit verhaal begin vorige eeuw reeds geschreven is. De schrijfstijl, best deftig en misschien zelfs een beetje hoogdravend, is niet altijd eenvoudig maar past wel bij tijdsperiode. Er komen zoveel mooie passages in het verhaal, puur genieten dus! “Waanzin is niet in ieders voordeel, maar die van Maurice bleek de bliksem die de wolken verdrijft. Het noodweer had zich niet de laatste drie dagen gevormd, zoals hij dacht, maar in de laatste zes jaren, het had liggen broeien in de duistere lagen van het hart waarin geen oog kon doordringen; zijn omgeving had dit proces bevorderd. Nu was het noodweer losgebarsten en hij had het overleefd. De pracht van de dag was overal om hem heen, hij stond op de bergketen die de jeugd overschaduwt, en keek.” Zowel de politieke, godsdienstige en maatschappelijke achtergrond is zeer goed voelbaar. Maurice bevat vele boeiende thema’s die het tijdsbeeld echt versterken. E.M. Forster brengt zijn verhaal ook met de nodige voorzichtigheid, zonder expliciete scènes of beschrijvingen. Geen eenvoudig boek, wel bijzonder mooi! De auteur vat het ook nog eens krachtig samen: “Ik was de mening toegedaan dat het op zijn minst in een fictief werk mogelijk moest zijn dat twee mannen van elkaar gingen houden en dat hun liefde zou voortduren tot in de eeuwigheid waartoe een roman een schrijver in staat stelt, en in die zin zwerven Maurice en Alec nog steeds door de bossen.” Mooi, mooi!