Blijft nostalgie

Het lijkt erop dat Cassandra Clare gegroeid is in het schrijven, en dat merken lezers in Stad van vuur, het tweede boek in de Kronieken van de onderwereld- serie. Show en tell is in ieder geval beter in balans. Clary en Jace lijken zich gestaag verder te ontwikkelen. De verhaallijn straalt weer een uitgesproken jaren negentig sfeer uit, dat net op dat randje met de millenniumjaren zit. Het schept een gemoedelijke en knusse sfeer. Griezelige scenes, en een setting dat ongetwijfeld doet denken aan middeleeuwse kerkers, en dat zet ook de toon voor de rest van het verhaal. Er zijn dan wel ongemerkt een aantal schoonheidsfoutjes ingeslopen, waarin een aantal details in feite vergeten worden. Daarnaast heeft de auteur de sterke neiging in herhaling met dezelfde details te vallen. Men laat zich door de schrijfster in een griezelig omschreven sfeer meeslepen. Erg jammer is het dat wanneer ze van verschillende soorten demonen spreekt, er niet echt duidelijk onderscheid tussen de ene en de andere demon wordt gemaakt. Hierdoor krijgt de lezer het sterke gevoel dat de wezens zich niet echt lijken te ontwikkelen. Ook in dit deel van de serie merken lezers er weinig van het Young Adult aspect. De gebeurtenissen worden weer zonder losse eindjes afgewikkeld. Een open einde is ook niet te vermijden vanwege het vervolg in deze serie. Het blijft een leuke toevoeging voor de nostalgische lezer.