Voor nostalgische lezers

De verhaallijn van Stad van Beenderen ademt een sterke eind jaren negentig sfeer uit. Cassandra Clare dompelt haar karakters vrijwel meteen onder in uiterlijke kenmerken, waardoor de opbouw van de personages niet heel gemoedelijk plaatsvindt. Hierdoor is er weinig ruimte voor persoonlijke emoties ontstaan. Daarnaast springt ze nogal van de hak op de tak, ondanks dat het voor eerdere lezers de nodige nostalgie oplevert. Er gebeurt eigenlijk al best veel om het verhaal in een richting te krijgen, en de karakters een doel. Het voelt als een erg jonge Young Adult, het genre lijkt met dit boek in de kinderschoenen te staan. Voor het moment dat het verhaal uitkwam geen enkel probleem, al voelt het in deze tijd een beetje achterhaalt. De auteur strooit royaal met details, waarbij weinig aan de fantasie van de lezer wordt overgelaten. Er is zogezegd geen balans tussen show en tell. Uiteraard heeft Clare er getracht spanning en fascinatie in aan te brengen. De losse eindjes worden aan elkaar vastgeknoopt door middel van een vloedgolf aan informatie, en dat mondt uit in een kleine cliffhanger. Voor oude lezers heel nostalgisch. Voor nieuwe lezers misschien niet zo interessant. We hopen wel dat de overige delen van de Kronieken van de Onderwereld beter zullen zijn.