Fascinerende insteek

Er zijn twee perspectieven, die van Elsa en Marit in Een quaet vermoeden. Beiden krijgen de nodige diepgang door flashbacks, en dat heeft de toon voor de algehele verhaallijn gezet. Het boek heeft het vooral van de eerste woorden, deze blijven na spoken, en zullen bij lezers in de eerste plaats een beetje grimmig overkomen. Wegleggen blijkt daardoor geen optie te zijn. Lezers worden het verhaal ingezogen vanuit de ik- persoon. Vanaf daar gaat Diane Busink moeiteloos over op de vertellende vorm, een vaardigheid dat de schrijfster goed onder de knie lijkt te hebben. Zonder de lezer te verwarren, weet de schrijfster haar publiek door een bijzonder verhaal te loodsen. De historische insteek naar de tempelridders is heel fascinerend. De lezer wil maar al te graag de verschillende verbanden binnen de verhaallijn ontdekken. Daarnaast voelt het ook een beetje paranormaal, en de mystiek is niet te missen. Ook bevat het een sterke psychologie. Subtiel wordt er steeds een beetje meer ontrafelt. Hoewel het allemaal heel sereen overkomt, heeft de schrijfster er ook een beetje spanning in weten te verweven. Het plot heeft een goede wending, en het einde werd sterk afgewikkeld. De lezer blijft dan uiteindelijk onder de indruk en voldaan achter.