Intens verhaal

Miranda Peters neemt haar lezers opnieuw mee in de magische wereld van de Aspiratar. In De Schildmagiër pakt ze het verhaal weer feilloos op. De verhaallijn bestaat wederom uit de perspectieven van Thalia, de Ademdief, en vanuit Quinn, die half Jager en half Schildmagiër blijkt te zijn. De lezer ontkomt niet aan de emoties die Thalia uit. De scenes en de gedachten van de personages hebben stuk voor stuk betekenis, en zijn een voorspelling van wat er komen gaat. De verhaallijn is doorspekt met politieke spelletjes, welke goed naar voren zijn gekomen, en de duistere intriges bezorgen de lezer kippenvel. Het gaat om keuzes maken. Het moge duidelijk zijn, dat magie een forse prijs heeft, en dat wordt allemaal zonder moeite laten zien. Het kan de lezer nog wel eens een brok in de keel bezorgen. Wanneer het echte einde nadert, lijkt het er voor Thalia om te spannen. Tot het einde zit het boek dan ook vol met verrassingen, en interessante wendingen. Het kent harde momenten, maar ook vertederende momenten. De lezer wil ook niets liever dan dat het allemaal goed komt, en daar heeft Peters maar al te graag gehoor aan gegeven. Het is indrukwekkend hoe de schrijfster het verhaal toch goed heeft weten af te wikkelen, en dat maakt het extra betreurenswaardig dat het verhaal van Thalia en Quinn toch echt over is. Hoewel dit specifieke werk van Peters naar meer smaakt, is het heel bewonderenswaardig hoe ze zo’n intens verhaal in twee boeken heeft weten te krijgen. Een ware blijver.