Briefwisseling na zeven jaar scheiding

De roman ‘Zwarte doos’ bestaat voor het grootste deel uit geschreven brieven tussen Ilana en Alec die zeven jaar geleden zijn gescheiden. Ilana start op 5 februari 1976 de briefwisseling met Alec en vraagt hem om hulp voor hun zoon Boaz die problematisch gedrag vertoont. De briefwisseling komt rustig op gang, maar naarmate het verhaal vordert krijgt de lezer met extra perspectieven te maken doordat ook Ilana’s man (Michaël/Michel), Boaz en Alec’s advocaat zich in de correspondentie mengen. De laatste brief is van oktober 1976. Het boek beslaat dus negen maanden. Het is een boek vol emoties, zowel tussen de personages als in de relatie tot Israël. Passie, overspel, wroeging, jeugdtrauma’s, afzetten, zionisme, socialisme en vertrouwen zijn thema’s die allemaal voorbij komen. Dat haat en liefde een gemeenschappelijke wortel en onzekere grenzen hebben, wordt geleidelijk onthuld in de brieven tussen Alec en Ilana. “Als de strijd het hevigst is, hebben de instructies geen zin meer.” (citaat) Deze roman maakte me niet zo warm als de twee andere boeken van Amos Oz die ik al heb gelezen. Waarschijnlijk vanwege de ruzies en claims tussen de personages. Maar uiteindelijk slaagde Oz erin mij toch het verhaal in te trekken. Ik wilde de geschiedenis van deze familie leren kennen. De stijl van het boek vond ik heel origineel, maar desondanks geef ik de voorkeur aan een andere manier van vertellen van een verhaal.