Vol idealen tegenover een muur van verzet

“Een beloofd land” is het eerste deel van Barack Obama's langverwachte presidentiële memoires. Het is tevens het eerste boek waarin ik de politieke memoires lees van een voormalig president. In “Een beloofd land”, wat onderverdeeld is in zeven grote hoofdstukken, vertelt Obama in het eerste hoofdstuk in het kort over zijn jeugd, zijn studies, zijn ontmoeting en huwelijk met Michelle, het vader worden en zijn baan als senator. In hoofdstuk twee begint zijn presidentschap in beeld te komen wat begint met de verkiezingscampagne en eindigt met de verkiezingsuitslag. In de rest van het boek deelt Obama zijn herinneringen en reflecties over zijn politieke carrière en behandelt enkele belangrijke onderwerpen uit zijn eerste tweeëneenhalf jaar als president van de Verenigde Staten van Amerika. Obama vertelt over de grote economische crisis en de daarbij horende Recovery Act, de G20 in Londen, het tot stand komen van een nieuwe zorgwet, de VN-klimaattop in Kopenhagen, zijn Nobelprijs voor de vrede, de verhouding met China, de Arabische lente, de olieramp in de Golf van Mexico door een explosie op platform Deepwater Horizon, de oorlogen in landen in het Midden-Oosten, maar ook de birtheraffaire waarbij Trump betwistte dat Obama in Amerika was geboren en waarbij Trump veel media aan zijn kant had. Dit eerste boek eindigt met de uitschakeling van Osama Bin Laden. “Enthousiasme kan een heleboel tekortkomingen compenseren, zeg ik altijd tegen mijn dochters.” (citaat) Obama kwam vol optimisme en idealen in het Witte Huis, maar ziet al snel het Republikeinse verzet groeien ondanks dat hij pogingen doet om samen te werken en bereid is om plannen aan te passen. Obama wil een zo groot mogelijk draagvlak, niet slechts de meerderheid. De wil om samen te werken blijkt al vóór zijn inauguratie in januari 2009 als hij zijn ministers uitzoekt. Obama zegt nooit een voorstander geweest te zijn van de oorlog in Irak, in tegenstelling tot zijn voorganger George W. Bush. Toch ziet hij dat het direct terugtrekken van troepen gevaarlijk kan zijn. Defensie heeft volgens Obama continuïteit nodig en dus besluit hij defensieminster (uit het team van Bush) Robert Gates te vragen om zijn functie te blijven vervullen na de overdracht van Bush naar Obama. Obama koos een team van beste mensen en keek daarbij niet naar partijkleur. Meerdere Republikeinse ministers zijn onderdeel geweest van Obama’s team. “Ik werd eraan herinnerd dat mijn omstandigheden veranderd waren, maar de hunne niet. De politiek in het land was niet veranderd. Vergeten mensen en vergeten stemmen waren overal, verwaarloosd door een overheid die vaak blind of onverschillig leek ten opzichte van hun behoeften.” (citaat) Als je geïnteresseerd bent in Amerika en in de Amerikaanse politiek is “Een beloofd land” de moeite waard om te lezen. Het is een dik boek en vaak heel gedetailleerd, maar Obama schrijft in zijn voorwoord dat hij niet anders kon: “Vaak voelde ik me genoodzaakt om de context te geven van de beslissingen die ik en anderen hadden genomen, zonder die achtergrond te willen uitbesteden aan voetnoten of eindnoten”. Dit boek heeft dus ook geen enkele voetnoot, wat er voor zorgt dat het prettig doorleest. In het boek wordt veel ruimte gegeven aan Obama's regeringsteam, zijn medewerkers en aan politici met wie hij heeft samengewerkt. Veel namen komen voorbij waar ik nog niet eerder van had gehoord. Dat is naar mijn idee onvermijdelijk als je als president van de Verenigde Staten je memoires vertelt. Hij besefte heel goed dat hij niet zonder zijn team kon. Obama wisselt politieke herinneringen af met anekdotes uit zijn dagelijks leven. Hij schijft ook hoe hij zoekt naar evenwicht tussen de eisen van POTUS zijn en die van echtgenoot of vader. “Of je grijpt je kans, waarvan kan blijken dat het de enige was, of je besluit dat je kunt leven met de kennis dat je die kans aan je voorbij hebt laten gaan.” (citaat) Mijn waardering voor het boek wordt deels beïnvloed door mijn respect en bewondering voor Obama en de moeite die ik had met zijn opvolger. Obama had in zijn memoires soms alleen iets meer mogen doseren in zijn enorme vaderlandsliefde. Tijdens het lezen heb ik regelmatig speeches en andere mooie momenten zoals de verkiezingsoverwinning opgezocht. De emotie die ik voelde toen Obama was gekozen als 44e president van de Verenigde Staten, voelde ik ook op een aantal momenten in het boek. Ik wist hoe het zou aflopen, maar toch wist hij mij te raken. Ik kijk vol verwachting uit naar deel twee. “Ongelijkheid leidt op een of andere manier altijd tot nog meer ongelijkheid.” (citaat)