Alleen met de dieren

Het boek ‘De wand” van de Oostenrijkse Marlen Haushofer (1920-1970) dat in 1963 voor het eerst in Oostenrijk verscheen en pas in 1987 voor het eerst in het Nederlands is vertaald, stond al enige tijd op mijn WIL-lijst. “Hier heeft alles z’n eigen tempo, een tempo dat niet door duizend klokken wordt opgejaagd. Er is niets dat jaagt en dringt, ik ben het enige onrustige element in het bos en daar lijd ik nog steeds onder.”(citaat) Het verhaal klinkt eenvoudig. Een onzichtbare en ondoordringbare muur houdt een vrouw (van rond de veertig jaar) met slechts het gezelschap van een hond, een kat, een koe en wat basisbenodigdheden in een jagershut in de Oostenrijkse Alpen, geïsoleerd van de rest van de wereld Hoe apocalyptisch dit ook klinkt, de wand krijgt naarmate het verhaal vordert een steeds kleinere rol van betekenis. De naamloze hoofdpersoon besluit een verslag te schrijven van haar leven alleen met de dieren. Door deze geschreven innerlijke monoloog lijkt het of zij converseert met de lezer. Aan de hand van haar verslag lees je als lezer van dag tot dag, van week tot week en van seizoen tot seizoen over haar stemmingen, angsten, zorgen, verlies en hoop. Ze beschrijft de (seizoens)veranderingen van de natuur en hoe zij zich in leven houdt. Zij geeft door haar gedachten de lezer een glimp van haar vorige leven (vóór de wand) en haar nieuwe kijk op het leven. Wat belangrijk was in haar vorige leven, is nu nutteloos. “De dingen gebeuren gewoon en ik zoek er, zoals miljoenen mensen vóór mij, een betekenis in omdat mijn ijdelheid niet wenst toe te geven dat de zin van een gebeurtenis uitsluitend in de gebeurtenis zelf ligt.” (citaat) De hoofdpersoon weigert toe te geven dat ze verslagen is, zij gebruikt al haar vastberadenheid en vindingrijkheid om nog één seizoen door te komen omdat haar dieren haar nodig hebben en zij hen. Dankzij de vloeiende en beeldende schrijfstijl van Haushofer zag ik steeds meer ook de aantrekkingskracht en schoonheid van leven in isolatie. Ik heb het boek een week geleden uitgelezen, maar ik krijg het niet uit mijn hoofd. “Misschien zou een genie het kunnen maar ik ben slechts een eenvoudig mens die haar wereld is kwijtgeraakt en op weg is om een nieuwe wereld te vinden. Dat is een pijnlijke weg en het einde is nog lang niet in zicht.” (citaat)