Oplossing voor rouw?

“Wat jij hebt gezien, is helemaal van jou alleen. Dat heb jij gemaakt. Elke lezer ziet iets anders bij een tekst. Zo maken schrijver en lezer samen het boek. Bijzonder, hè?” (citaat) ‘De Mitsukoshi Troostbaby Company’ van Auke Hulst is een sciencefiction verhaal in een sciencefiction verhaal waarin ook enkele autobiografische elementen zijn verwerkt. De hoofpersoon, sciencefictionschrijver Auke van der Hulst, werkt aan een roman ‘De lasso van de tijd’ en houdt daarnaast een logboek bij waarin hij meer vertelt over zichzelf. “....ik legde mijn eigen duim in de mal van mijn verhemelte, ontdekte dat dat nog net zo geruststellend was als vroeger.” (citaat) De hoofdpersoon rouwt om een nooit geboren kind en zoekt naar antwoorden om deze rouw te verzachten. Aangezien het verhaal zich afspeelt in 2033 is de wereld al wat verder als het gaat om AI en robots. De hoofdpersoon ontvangt op een dag zijn troostbaby, robotdochter Scottie. De gesprekken die hij met zijn dochter heeft zijn lief en ontroerend en zetten de lezer aan het denken. Ik zal Scottie daarom niet snel vergeten. In ‘De lasso van de tijd’ probeert de schrijver uit het verhaal op een andere manier met de rouw om te gaan en lijken enkele tijdlijnen door elkaar heen te lopen door het gebruik van tijdreizen. Via deze weg wordt geprobeerd om de gebeurtenissen uit het verleden een andere afloop te geven. Dat klinkt ingewikkelder dan het lijkt, in het boek klopt het allemaal. “Er zijn mensen – de meeste – die hun best doen hun hartstochten te doven, machine te zijn. En nu zijn er machines die juist hartstochten ambiëren, inclusief de bijbehorende pijn, omdat zelfs pijn contact is. Dat verandert alles.” (citaat) Het beeld dat Auke Hulst schetst van de toekomst van Nederland vond ik vooral erg somber en koud. Met name het gebied ‘De zone’ in Oost-Groningen wat in het boek inmiddels verboden terrein is. Bovendien zijn insecten nagenoeg verdwenen en klinken vogelgeluiden vooral door speakers. En dan heeft ook nog eens De Partij de macht in Nederland. Auke Hulst maakt gebruik van diverse voetnoten die verwijzen naar citaten uit literatuur, films, muziek etc. Deze citaten komen uit bestaand werk, maar ook uit fictief werk uit de eventuele nabije toekomst. Auke Hulst heeft een originele en kwetsbare roman geschreven over eenzaamheid, rouw, onmacht, hechting, liefde, verantwoordelijkheid en voelen. Het boek leest vloeiend en bevat schitterende metaforen. Sommige zinnen of alinea’s heb ik twee keer gelezen. Juist omdat ze zo mooi waren of stof tot nadenken gaven. “Ik bedoel: lezen is ook een soort wandelen. Je doet het met de snelheid van gedachten, nooit sneller. Mensen die in een seconde een hele bibliotheek in hun brein zouden willen uploaden zijn niet goed snik. Wat heb je eraan tekst weg te schrijven als dat ten koste gaat van de impressies, overwegingen en emoties die bij het lezen horen?” (citaat) Auke Hulst staat wat mij betreft volkomen terecht op de shortlist voor de Libris Literatuurprijs 2022. Sterker nog, van mij mag hij winnen. Dat zou dik verdiend zijn.