Gebied 19 - Esther Gerritsen

Eén nacht. Op één nacht kan er toch niet zoveel gebeuren? Toch? Wanneer Tomas de dag na zijn trouw wakker wordt, staat de hele wereld op zijn kop. Waar is zijn kersverse vrouw, Suzanne? Waar is zijn zoon, Parker? Waar is iedereen toch naartoe? Wat doe je als je op een dag wakker wordt en de helft van de wereldbevolking opeens verdwenen is. Niet zomaar verdwenen, maar overgeplaatst naar een andere planeet. Dit is de nachtmerrie waarin Tomas, het hoofdpersonage van Gebied 19, terechtkomt. In deze roman van Esther Gerritsen wordt de lezer meegesleept in een wereld waar controle centraal staat. Vanaf de eerste pagina voel je de paniek van Tomas. Terwijl hij probeert te begrijpen wat er aan de hand, terwijl hij achtergebleven is met de nadere ‘onnodige’ burgers. Het lijkt alsof iedereen wist dat deze ‘verhuizing’ zou geburen. Hierdoor voelt hij zich als een buitenstaander in zijn eigen leven. De zoektocht naar antwoorden leidt tot grotere vragen: wie bepaalt wie waardevol genoeg is om mee te mogen? En wat betekent het om achter te blijven? De situatie roept niet alleen vragen op over de toekomst, maar ook over de keuzes en de gevolgen voor de achterblijvers. Gerritsens stijl is helder en duidelijk. Ze schrijft geen overbodige dingen, waardoor je echt in het verhaal meegesleept wordt. Het concept van TOI-700d als een verbeterde versie van de aarde, waar de drang om terug te keren naar de aarde, letterlijk uit de hersenen wordt gewist, roept vragen op. Het is een verontrustend dat het verlies van een geliefde, ui te gedachte, kan worden gewist. Wat dit boek zo sterk maakt, is dat het de lezer constant in onzekerheid laat. Het plot geeft geen kant-en-klare antwoorden. Hierdoor zit je ook wel met heel veel vragen, waar ik niet altijd echt een grote fan van ben. Toch vind ik dit boek een enorme aanrader, als je net zoals mij, van sciencefiction houdt.