Balans, of toch niet?

'De wijsheid van de witte wolf' is een boek waar volksverhalen worden aangewend om de lezer te helpen zijn witte wolf te voeden. De titel van die boek is al geïnspireerd op een volksverhaal, nl. een verhaal van Cherokee waarbij een grootvader aan zijn kleinkind vertelt hoe het gevecht in het binnenste van alle mensen woedt. De witte en de zwarte wolf vechten om heerschappij over onze gedachten en daden. De witte wolf voeden, dat is de boodschap van dit boek. Want de witte wolf staat voor harmonie, compassie, balans, vreugde en al het andere wat goed is. Door middel van de verschillende volksverhalen geven de auteurs tips aan de lezer om die witte wolf te voeden. De opzet van dit boek is wat mij betreft geslaagd. Er is een mooie link tussen de volkverhalen en de wijsheden die de auteurs willen meegeven. De oefeningen tussendoor maken dat je de filosofie meteen in de praktijk kan omzetten. De uitleg van de auteurs is toegankelijk en eenvoudig geschreven. Ook de oefeningen zijn vlot toepasbaar in de praktijk. Jammer genoeg is mijn kennis van het boeddhisme al vrij groot en bood dit boek mij dus geen meerwaarde. De verhaaltjes waren leuk om te lezen, maar op aha-moment na was dat het voor mij. Daarnaast vond ik het ontzettend jammer dat de auteurs een filosofie nemen (nl. het boeddhisme), maar haar nuances onbenut laten. Ik miste vooral heel erg ‘zelfcompassie’ als onderdeel van compassie. Want de auteurs leggen heel sterk de nadruk op het cultiveren van positieve emoties. Vrede, liefde, geduld, medeleven, sympathie, etc. Wat ze echter niet aanhalen is dat acceptatie ook inhoudt dat je de negatieve gevoelens ook accepteert en er laat zijn. Het boekje is naar mijn gevoel teveel liefde en licht, met een belerend vingertje erbij, maar zonder de realiteit onder ogen te willen zien. Al bij al heb ik wel genoten van de vele verhalen die in dit boekje aan bod kwamen. De wijsheden die de auteurs aanhalen, vind ik echter te eenzijdig.