Mooi verhaal, met wat taalfouten

Ik had me er ontzettend op verheugd om het boek Schaduwweduwe van Christine Visser te gaan lezen. Had me goed voorbereid: interviews geluisterd (radio 1: Nieuwsweekend, Kunststof en Nooit meer slapen). Achtergrondinformatie opgezocht, interview(s) gelezen in krant en magazine. De 'launch' en introductie van het boek was een ware happening en volgens alle regelen der PR-kunst geregisseerd. De verhaallijn is inmiddels bekend, die hoef ik hier niet te herhalen. Hier en daar herkende ik me in het verhaal: niet vanwege het onderwerp maar veeleer omdat ik een leeftijdgenoot ben van Christine Visser. De tijdgeest, start van de studie in Amsterdam na een jeugd in 'de provincie': ik kon me daar wel wat bij voorstellen. Ook de achtergrond waartegen het verhaal zich afspeelt (Amsterdam Westerparkbuurt) is mij bekend. Dat gaf mij in het verhaal een bijna beeldende en filmische laag tijdens het lezen. De ingang van de begraafplaats, de Haarlemmerdijk, café Tramlijn Begeerte: ik zie het voor me. De genuanceerde wijze waarop Christine Visser toelicht waarom het boek er moest komen is indringend. Op boeiende wijze weet de schrijfster als rode draad de hang naar autonomie en zelfstandigheid in een onderstroom mee te geven in het verhaal. Het verhaal is zeer de moete waard om verteld te worden en te lezen. Niet in de laatste plaats omdat het leert dat er vele tinten grijs zijn tussen zwart en wit. Het zwart-wit denken tiert welig rond het onderwerp 'ontrouw' en 'relatie met getrouwde man (of vrouw)'. Goed voor een stevige discussie en uitwisseling van meningen, als je tijdens een kantoorlunch of feestje verlegen zit om een praatje. Toch: waarom hoor ik niemand over de taalfouten in dit boek? Geen spatie waar die wel goed zou passen, wel een spatie waar die juist weg zou moeten blijven. Een d/t-fout (ik word is tot twee keer toe verworden tot 'ik wordt' ) en ik struikelde over een andere hinderlijke fout in de vervoeging ('zij verblikte of verblooste niet'- AU!). Bijna beschamend en voor mij een grote drempel om te blijven doorlezen. Tot vier keer toe heb ik het boek een paar dagen laten liggen voordat ik kon doorlezen, vanwege de taalfouten. Een slordige manier om een tekst de wereld in te slingeren en aan het oog van de wereld toe te vertrouwen. Het verhaal, met zoveel zorgvuldigheid omgeven, vraagt ook om een zorgvuldige afronding en dat gun ik het ook. Het verhaal is het waard dat de redactieslag en het editen met aandacht gebeurt. Hopelijk komt er snel een tweede druk. Dat betekent dat het boek goed verkocht wordt en biedt de mogelijkheid om de tekstuele fouten te herstellen.