Merho - Looklucht

Looklucht begint heel gewoontjes. Een schrijver, een filmplan, wat gezeur rond een verfilming. Het voelt bijna alsof het over dagelijks gedoe gaat. En dan ineens: Moord. De regisseur sterft op exact dezelfde manier als in het nieuwe boek van de schrijver. En dat boek is nog niet eens uit, dus tja… verdachte gevonden. Het verhaal leest lekker snel. Korte hoofdstukken, geen blabla. Er gebeurt telkens iets waardoor je denkt: oké, nog eentje dan? De taal valt vooral op... Merho speelt met woorden... Soms flauw, soms slim, soms iets ertussen in. Maar het zorgt er wél voor dat dit geen zware thriller wordt. Eerder eentje die je meeneemt zonder dat je hoofd overloopt. Tussendoor komt een tweede verhaallijn voorbij in het Vaticaan, ergens ver in de toekomst (2099). In het begin denk je: wat heeft dit hier nou weer mee te maken? Maar beetje bij beetje past het in elkaar. Dat maakt het leuk om te blijven lezen. Niet bloedstollend, maar wel slim opgebouwd. Dusss gewoon lekker lezen. Punt. Mic drop.