meeslepend en tragisch

Ik heb naar het verhaal van De gebroeders Leeuwenhart geluisterd. Meeslepend en soms met het gevoel van het wonderlijke van een sprookje. Dat gevoel is mede mogelijk gemaakt door de vertelstem van Rita Spreeuw. Met haar prachtige toon, tempo en intonatie. Het verhaal zelf is echter geen sprookje. Het is zelfs soms gruwelijk te noemen. Broederlijk ten strijde trekken, het onverwachte beleven en vechtend ten onder gaan. Andere lezers noemen soms dat het een boek is met een open einde. Ik lees het juist als een oneindige acht. Het ene eindigt en het andere is weer een vervolg, soortgelijk en toch in een andere vorm op een andere plek. Van het kersendal naar het bramendal naar het appeldal naar..