Daar word je blij van!

Daar word je blij van! Een heerlijk cadeautje voor in de cadeautjeszak van Sinterklaas of voor onder de schitteren blinkende kerstboom: ‘En dan nu het goed nieuws’ van Franka Hummels en Karin Sitalsing. Mensen die allemaal iets doen voor andere mensen en/of voor onze leefomgeving. Verhalen over wat mensen doen en met achtergronden van die ‘weldoeners’, al zien de meesten zich zelf niet als weldoener. Dit goede nieuws zien we niet op het journaal en lezen we sporadisch in de krant. Het zijn inspirerende mensen met allerlei verhalen en als lezer word je daar ongelooflijk blij van. In een tijd waarin het verschrikkelijke nieuws van all over the world op ons af gevuurd wordt, is dit boekje een verademing. De schrijfsters sporen ons aan om in onze eigen omgeving te kijken en ook iets te doen. Volgens mij zijn er veel mensen die ‘goede werken’ doen: mantelzorgers bijvoorbeeld, of ouders in medezeggenschapsraden of helpende handen van ouders in de klas - geen school kan er zonder. Besturen van allerlei clubs en verenigingen, ook die kunnen niet zonder vrijwilligers. Ga maar even na. Bijna iedereen doet wel iets voor anderen. In dit boek gaat het om verschillende zaken. Twee puberzusjes die een bijspijkerschool hebben opgericht om kinderen in Amsterdam-zuidoost aan hogere Citotoest-scores te helpen. Al hun vrije tijd gaat eraan op. Geld vragen ze er niet voor. Een Groningse visser die als bijvangst ‘zeezooi’ heeft en proactief op afval vist: ‘Fishing for litter’ heet het project. Hulde! Een vrouw die zelf kind is van NSB-ouders, zet zich in om Nederlandse kinderen uit het IS-kalifaat te redden en te repatriëren. Ouders die de chauffeur die per ongeluk hun zoon doodreed, in hun hart sloten ondanks dat hij juridisch de schuld kreeg. Hij kon er niets aan doen, het was een stom ongeluk. Jee, voor die mensen kun je anders dan heel veel respect hebben. In Groningen is een project van stadswandelingen door daklozen, die hun stad laten zien, een persoonlijke tour. Daklozen krijgen op deze wijze respect, begrip, een doel en een zakcentje. Ouders die voor hun gehandicapte zoon sportmogelijkheden zochten en zo een eigen voetbalclub oprichtten voor alle gehandicapte kids. De ouders zelf kunnen dan stoom afblazen bij elkaar. Mensen in een Fries dorp die het lege dorpshuis opknapten voor een groot Syrisch gezin, terwijl er in veel kleine gemeenten weerzin is tegen de komst van asielzoekers. Ik ken zelf ook mensen die zich actief inzetten voor asielzoekers in hun dorp: ze nemen kinderen mee naar zwemles - en betalen er ook voor, ze nemen ze mee naar de speeltuin, doen boodschappen voor de ouders, helpen hen met het invullen van formulieren. Van dichtbij merk ik ook dat het leren van de taal zo belangrijk is. Een journalist die de familie zoekt van in WII gevallen Russische soldaten. Wel een klus! Hoe komt iemand op het idee! Wat een gezoek naar de naald in een hooiberg. Een moeder met een kind met een stofwisselingsziekte zet zich in voor behandeling in de toekomst. Voor haar eigen kind is het al te laat. Een bicultureel initiatief - Turks-Nederlands en Marokkaans-Nederlands: kinderen met een migratieachtergrond gaan bij eenzame ouderen op bezoek. Ook al zoiets waar ik mijn pet voor afneem. In Leiden onderzoekt een vrouw al snorkelend en fotograferend het onderwaterleven. En passant onderwijst ze kinderen en ruimt ook de rotzooi uit de grachten op. Heerlijk, zo’n eigenzinnige vrouw. Thuis heeft ze aqaria waarin ze krabben en vissen uit de grachten en vijvers houdt. Een vrouw heeft een lunchroom met personeel dat ‘een achterstand tot de samenleving’ heeft. Subsidies wil ze niet en ze eist dat het personeel hun best doet. Geen flauw gepamper, haal het beste uit jezelf. Deze verhalen gaan nog wel iets verder dan dat je penningmeester bent van de plaatselijke judoclub, maar toch moet je ook dat niet onderschatten. Ik kreeg heel veel bewondering voor de mensen over wie dit boekje gaat. De samenstellers schrijven hun stukje zeer leesbaar en met veel empathie. Geen moeilijke verhalen maar aansprekende artikelen over toch heel bijzondere mensen. Een typisch feelgood-cadeau voor onder de kerstboom of in de zak van Sinterklaas, waar al decennia lang geen kinderen meer in gestopt worden.