Ruim water

Als je al een tijd in het buitenland woont zijn er onherroepelijk dingen in je moederland die aan je voorbij gaan. Herman Brood bijvoorbeeld, die al lang en breed begraven was toen ik er bij toeval achterkwam dat hij overleden was. Het volgen van het nieuws in Nederland is een golfbeweging. Er zijn periodes dat de grote en de kleine gebeurtenissen geschiedenis worden terwijl ze mij op dat moment in een totale onwetendheid laten. En dan zijn er periodes dat ik de pagina’s en de internetsites van de kranten uitpluis en van A tot Z en weer terug nalees. In die periodes gebeurt regelmatig het tegenovergestelde van wat me met Brood overkwam: er overlijden Nederlanders, bekend genoeg om in de krant vernoemd te worden maar die ik niet ken of die ik slechts vaag ergens meen te hebben gelezen of gehoord. A.L. Snijders was zo’n naam. Een schrijver, dat wist ik, maar hij had het grootste gedeelte van zijn oeuvre bij elkaar geschreven toen ik al aan de andere kant van de Alpen was neergestreken. Daar komt bij dat ik niet altijd de fervente lezer ben geweest die ik nu ben. Bovendien had Snijders zich de titel toegeëigend de koning van het Zeer Korte Verhaal te zijn, en aangezien ik geen fan ben van korte verhalen konden zijn zeer korte verhalen mijn interesse niet wekken. Toen Peter Cornelis Müller (zijn echte naam) op 7 juni van dit jaar overleed en de kranten hem om het hoogst leken op te willen hemelen duurde het nog even, maar uiteindelijk ben ik toch ten overstaan van al deze huldeblijken overstag gegaan. Het spijt me dat de goeie man daarvoor het tijdelijke voor het eeuwige heeft moeten verruilen. Mijn eerste A.L. Snijders is Ruim Water. Nog geen bundel van Zeer Korte Verhalen, maar zijn columns die hij in 1987 en 1988 voor Het Parool schreef, inclusief de bijgaan de briefwisselingen met de hoofdredacteur van de krant. En ik kom er al snel achter dat ik veel gemist heb door niet eerder iets van het werk van hem open te slaan. Je snapt onmiddellijk wat een immense algemene interesse aan de basis moet gelegen hebben van zijn meesterlijke stukjes. Gelardeerd met zijn ronduit briljante woordenkeus schreef de leraar Nederlands aan de politieschool De Cloese in Lochem goed beschouwd toen al meer prozaïsch dan goed was voor een columnist. Het kostte hem uiteindelijk zijn wekelijkse hoekje in de zaterdageditie van het respectabel dagblad. Ze hadden er geen idee van welk een talent ze bij de deur gezet hadden. Ruim water – A.L. Snijders (2012) ●●●●○ (4/5) De volledige recensie (met plaatjes en citaten) lees je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2021/09/ruim-water.html