Het warmtefort

Juffrouw Van Vucht Juffrouw Sarneel Meester Beuzenberg Meester Nieskens Meester Tiersen Meester Blok, tevens hoofd van de school Op basisschool De Regenboog in Nieuwendijk werden de juffen met de voornaam aangesproken. Op mijn Marijkeschool in Axel was dat niet het geval. Maar ja, de basisschool bestond nog niet. Ik ging nog naar de lagere school, de tweede sport op de ladder van het onderwijs in het Nederland van de jaren ’60-’70. Marieke Lucas Rijneveld brengt met “Het warmtefort” een ode aan de juffen van De Regenboog, haar juffen, maar eigenlijk is het een loflied op alle juffen. Die van toen, die van nu, die van hier, en die van waar dan ook ter wereld. ,, Verliefdheid gaat vaak hand in hand met hebzucht, en wat was ik inhalig, wat was ik hebberig. Het liefste wilde ik juf Christa stelen, maar ik wist ook dat mijn rugzak al gevuld was met een dinodrinkbeker vol karnemelk en siroop en een pakje ligakoeken. De juf zou er onmogelijk tussen passen. '' Rijneveld bewandelt gemakkelijke paden met dit kleinood dat ter ere van de boekenweek 2022 werd uitgebracht. Maar dat mag. Of misschien is het zelfs gewenst. Herinneringen aan de basisschool, herinneringen die eigenlijk nationaal gemeengoed zijn en daardoor bij de lezer een woud aan persoonlijke herinneringen op weten te roepen. Een beperkt aantal pagina’s (63 om precies te zijn, inclusief de bronnen) die op die manier uitklappen en verder uitklappen. Prachtig vind ik dat, verdwalen op een aanwijzing die een schrijver me geeft. Het boekenweekessay tilt, net als Ilja Leonard Pfeijffer’s boekenweekgeschenk “Monterosso mon amour”, tips van de sluier van de schrijver op. Marieke Lucas Rijneveld vertelt veel over zichzelf in “Het warmtefort”, dingen die we al wisten en de rest. Tja, waar houdt de echte Rijneveld op en waar begint de Rijneveld aan de andere kant van het scherm? Het is een van de mooie dingen van het schrijven, heb ik hem in een interview horen vertellen. Je kan aandikken waar je wil, de waarheid gebruiken wanneer en hoe het het beste uitkomt. (note: Wat een weelde!) Het oog wil ook wat. Het omslagontwerp van Nanja Toebak is mooi, past perfect bij het verhaal. Waar ik helemaal weg van ben is het letterype dat voor “Het warmtefort” is gebruikt (heerlijk zo’n, op papier gedrukt exemplaar). Het ademt verleden uit, een knus verleden, de voorleesboeken op de lagere school van Wipneus en Pim. De vormgeving van het binnenwerk is van Suzan Beijer en draagt echt iets bij. Marieke Lucas Rijneveld – “Het warmtefort” (2022) ●●●●○ (3,5/5) De volledige recensie, met plaatjes en praatjes, vind je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2022/07/het-warmtefort.html