Als het kon gaf ik dit boek meer sterren

Een van de voordelen van slapeloosheid is het feit dat je behoorlijk snel door je boekenkast heen gaat. De aankondiging voor dit boek was via een mailtje tot mij gekomen en ik heb hem gelijk besteld. Ik heb nu al wat recensies geschreven maar dit boek gaat dieper dan wat ik ooit gelezen heb. Het is de eerste roman van Y.A. schrijfster Sarah Crossan en een schot in de roos. Het boek zelf is handzaam, dubbele flappen en een aantrekkelijke voorkant. Het verhaal gaat over Ana die in dit boek terugblikt op een geheime relatie die zij drie jaar lang heeft onderhouden met Connor. Als Connor sterft blijft Ana achter. Met haar geheim waar niemand iets van af weet. Hoe moet Ana nu rouwen om iets wat alleen maar gestolen lijkt te zijn geweest. En bij wie kan zij terecht met haar verdriet? Niemand weet verder van haar bestaan; zij is "slechts 'de minnares. Door omstandigheden raakt Ana betrokken bij het leven van de vrouw van Connor, Rebecca en moet daar bepaalde aspecten onder ogen zien over haar relatie met Connor. Man, dit boek kwam binnen. Ik denk dat het voor de meeste mensen wennen is; haar schrift is bijna staccato en verdeeld in wat aanvoelt als rijm verzen. Het verhaal bestaat uit 5 delen en wordt verteld vanuit het personage Ana als dagboekfragmenten. In feite lijkt het op een feitelijke opsomming en vertelling, bijna alsof het een ander overkomen is. Maar wat een zinnen en opmerkingen. Deze kwamen bij mij binnen als glassplinters in mijn hart en ik moet eerlijk zeggen dat sommige zinnen mij niet onberoerd lieten. Heel beeldend beschreven en bijna poëzie. Het appelleerde aan eenzelfde situatie waar ik in heb gezeten; daarom raakt dit mij zo. Het lijkt wel alsof Sarah Crossan mijn verhaal vertelde. De gevoelens van Ana, de observaties en de wanhoop als je je realiseert dat die ander niet voor jou kan of durft te kiezen. ( ik had het gevoel dat ik teksten in dit boek moest bewerken met high-lighters zo van 'Ja, zo voelde ik mij ook" en "Ja, precies zo voelde het ") Op het laatst van het verhaal, als je denkt dat je alles wel gelezen hebt wordt er nog een enorm stuk onthuld die je het gevoel geeft dat iemand je een stomp in je buik heeft gegeven. En het einde? Ja, ik heb gehuild. Dit verhaal heeft mij tot in mijn diepste vezel geraakt en is 1 van de weinige boeken die ik niet aan een ander geef.