Ben er kapot van.

In één dag uitgelezen, het is een boek wat je onmogelijk weg kan leggen als je er eenmaal in begint. Krachtig, schrijnend, maar ook subtiel. De verteller is namelijk een bulldozer, maar het verhaal zelf is zo genuanceerd! Koos kijkt met liefde naar alles en iedereen, zelfs naar de mensen die op het eerste gezicht totaal rot van binnen lijken. Koos laat zien: het leven is één en al ambivalentie. Heel indrukwekkend, om van een verhaal dat wordt verteld vanuit een personage met een keihard uitzichtloos wereldbeeld, toch iets kwetsbaars en hoopvols te maken. Dat is puur schrijftalent. Het is trouwens ook nog eens heel grappig: 'Ik weet niet zo goed hoe ik aan je uit moet leggen wat de bedoeling is op zo'n kunstopleiding, of met kunst. Iedereen is de godganse dag bezig met wat ze "voelen". Ze doen de hele tijd "onderzoek" naar wat ze "ervaren". En dat vertaalt zich dan naar een muur vol uitgesmeerde kauwgom, bijvoorbeeld. Of een replica van de kinderkamer geheel gemaakt van bolletjes pluis. Er is eindeloos veel gezanik in de vorm van begeleiding en besprekingen en evaluaties en niet te vergeten de borrels na de les. Alles wat gezegd wordt is "waardevol". Alles wat je voelt en wil delen "verdient aandacht". Het is een pierenbadje waarin niemand ooit leert zwemmen. Ze leren alleen heel goed lullen over op welke manieren ze allemaal niet kunnen zwemmen. En dat dit de schuld is van het water. En dat zal allemaal wel wezen, maar als je ligt te verzuipen dan heb je daar niets aan.' Tegelijkertijd omschrijft hetzelfde personage later als volgt een schilderij: 'Het titelplaatje zei: ANA MAKES HERSELF GO 'POOF' En ik weet nog precies hoe het eruitzag. Een klein werkje in een dikke houten lijst. Van een afstand leek het gewoon vierkantje vol zachte, lila kleuren, pas van dichtbij werd het tafereel zichtbaar. Een smalle zandweg naast een ziekelijk roze bloemenveld. Een wit en bruin gevlekt hondje liep over de zandweg. Zijn neus op de grond, een spoor volgend. Het hondje was niet meer dan een paar klodders, maar toch herkenbaar als hondje. Net zoals de bloemen eigenlijk maar onregelmatige stippen waren. Maar toch bloemen. Er liepen voetstappen over de zandweg die abrupt ophielden een paar stappen achter het hondje. En waar de voetstappen ophielden zag je, alleen als je een beetje met je ogen kneep, een paar witte rookslierten, die opstegen en verdwenen in een pijnlijk blauwe hemel. Ik stond er lang naar te kijken. Naar dat hondje dat misschien nog een eindje verder zou lopen, maar zich dan om zou draaien. Zijn neus in de lucht zou steken op zoek naar een plots verdwenen geur.' Het zit dus weer genuanceerder dan wordt gepretendeerd: hoofdelijk vindt ze kunst misschien onzin, maar toch voelt ze op een dieper niveau de waarde ervan.