De ijsdragers

Nou mijn type schrijfstijl is het zeer zeker niet. Door de langdraderigheid kostte het mij veel moeite om de aandacht vast te houden. De auteur had veel nietszeggende woorden nodig om een spanningsboog op te wekken met een twijfelachtig inhoud van het verhaal. In het boek zit zo’n enorme discrepantie dat het beslist niet geloofwaardig over komt. Ik geloof niet dat er een labiele psychiater bestaat. Wel geloof ik dat je niet in staat bent om je eigen fouten te zien in het leven. In dit geval het miskennen van het feit dat zijn eigen geadopteerde dochter psychologische hulp nodig heeft. Loes heeft een duidelijke in zichzelf gekeerde persoonlijkheid wat het contact met de buitenwereld en haar dochter bemoeilijkt. Nico, de psychiater, heeft beslist een gebrek aan empathie wat tot uitdrukking komt binnen het gezin en de werkvloer. Uiteindelijk mondt het uit in een escalatie...