Genuanceerde tegenstem

Het verhaal volgt advocate Iris, die er toevallig achter komt dat zij een autistische halfbroer heeft, Ray, die vastzit voor moord. Naarmate ze zijn verleden onderzoekt, ontdekt ze tegenstrijdigheden in het politieonderzoek en gezinsgeheimen die decennia teruggaan. Ray is zwijgzaam, sociaal onhandig en moeilijk te peilen – eigenschappen die hem verdacht maakten in de ogen van de buitenwereld. Toch roept zijn veroordeling geen verontwaardiging bij mij op. De politie handelt op basis van de informatie die beschikbaar is; het systeem is niet perfect, maar ook niet onredelijk. De fouten lijken eerder het gevolg van menselijke onwetendheid dan van systematisch onrecht. De rol van Ray’s moeder is complex. Haar zwijgen lijkt ingegeven door schaamte en angst – niet door opzet of kilheid. In plaats van als moreel verwerpelijk, komt haar handelen vooral pijnlijk en tragisch over. Ze is geen saboteur van gerechtigheid, maar een vrouw die worstelt met schuld, loyaliteit en de sociale stigma’s rondom haar zoon. Voor mij is Daglicht eerder een psychologisch familieverhaal dan een aanklacht tegen het recht. Het zet aan tot nadenken, maar schokt niet.