Ieder kind heeft omarming nodig

3.5* Vince is dertien jaar, gaat naar school en woont in Amsterdam. Een gewone jongen tot zover. Zijn leven is tot dan echter niet zo gewoon als van het gemiddelde kind. Als de lezer kennismaakt met Vince woont hij een week bij Laura en Kees in zijn derde pleeggezin. Met zijn pleegzus Yara heeft hij een klik. Zij is geboren in Columbia, woont al jaren bij deze pleegouders en ze zitten in dezelfde klas op de middelbare. Zijn moeder ziet hij weer eens per twee weken. Zijn vader nooit. Toen Vince in groep 5 zat is hij uithuisgeplaatst nadat een juf hem ’s nachts uit het park had meegenomen: ‘vanaf toen sliep ik niet meer thuis’. Na schooltijd vertelt Vince zomaar iets van zijn verhaal aan een klasgenoot terwijl hij wacht op Yara. Gedachten gaan als vertelling verder. Over hoe het contact met zijn moeder verloopt en hij de hoop houdt dat zij hem naar ‘Baba’, zijn vader, kan leiden. De herinnering aan hem zijn enkele foto’s. Door een opmerking van klasgenoten komt Vince voor Yara op. Bang van iemand die groter is, is hij niet. Hij heeft vechterstrucjes geleerd, ooit daar in het park. Na een reprimande op school en te laat thuiskomen moet hij racen voor zijn eerste bezoekmoment zonder voogd bij zijn moeder. Hij ziet ongeopende brieven liggen met een postcode achterop. Dat moet het adres is van zijn vader zijn! Een plan ontstaat. Dit is zijn kans, hij moet erheen en wel dit weekend. Baba zal hem vast gemist hebben. Met één ding had hij geen rekening gehouden: Yara gaat mee. Als de ouders naar hun werk zijn en zij zg. naar school, halen ze hun weekendtassen op en gaan naar het station op weg naar Groningen. Een spannende ook wel bijzondere reis volgt. Vince hoort volgens hemzelf nergens bij: ‘Om van niemand te zijn.’ Hij zoekt warmte, de automatische liefde die ieder nodig heeft. Yara heeft haar eigen reden om ondanks tegenslag toch door te zetten om bij het gevonden adres te komen. Op punten ervaar je als volwassene enige onwaarschijnlijkheid in het verhaal, maar voor de doelgroep is de reis een bijzonder, spannend en soms eng avontuur waarbij de emotie schrijnend en oprecht wordt gevoeld. Het verhaal leest goed na de eerste hoofdstukken met meer uitleg door het levensverhaal en de gedachten van Vince. Het is dan ook veel om over je misgelopen thuissituatie te vertellen en de drie gezinnen waar je eerst wel en dan weer niet welkom bent. Enige redactie mist; juf Anneke was eerst juf Janneke en wat bijv. ‘au fond’ is zal de doelgroep ontgaan. Er wordt duidelijk naar een wensvervullend einde gewerkt. Dit laatste maakt het wel een verhaal geschikt voor de leeftijd vanaf ong. 11 jaar. De ontmoeting met de pleegouders in Amsterdam na de reis ontbreekt. Daardoor geeft o.a. dit deel de mogelijkheid tot gesprek over ervaringen van pleegkinderen en het vinden van een veilige thuishaven. In november is het de week van de pleegzorg. In 2020 waren er meer dan 17.000 pleegkinderen in Nederland. Lees dit boek, bespreek het en omarm ieder kind!