Longeneeslijk.

Hoe is het om op je 22ste de diagnose ongeneeslijke longkanker te krijgen? Hoe beleven je partner, vriendinnen, ouders dat? En hoe is het als mensen altijd willen weten hoe het met je gaat, zelfs op het moment dat je een chemo-infuus in je arm geprikt krijgt? Hoe is het, om tegen alle verwachtingen in, toch nog de 26 aan te tikken? Om het concert van Beyoncé vanaf een brancard te aanschouwen? En hoe is het om écht alleen nog maar te doen waar je zelf zin in hebt? Er veranderde nogal wat, toen Eva van een gezonde, ambitieuze naar een ongeneeslijke, even ambitieuze twintiger ging. Een twintiger die heel veel dingen los heeft moeten laten, maar tegelijkertijd voller in het leven staat dan ooit. Eva vertelt in dit boek op openhartige, bij vlagen hilarische maar bovenal eigen wijze waar ze allemaal doorheen is gegaan en hoe ze dat beleefd heeft. Ook haar naasten komen aan het woord. Na het volgen van de serie "Over mijn Lijk" wilde ik dit boek graag lezen. Het is net alsof je Eva zelf hoort praten terwijl je zit te lezen. Ze heeft erg veel indruk op mij gemaakt en dit boek ook, waarin mensen om haar heen het verhaal aanvullen. Een verhaal waar je alleen maar stil van kunt worden. Ik kan niet eens de juiste woorden vinden om dit boek te gaan "beoordelen". Gewoon vijf sterren. Voor Eva, die vreselijk gemist zal worden. Liefs aan alle nabestaanden.